Wat treft u aan op deze website!

Zwolle - Algemeen

Zwolle - Algemeen

Algemene info over de stad

Onder dit item krijgt u een simpel algemeen beeld van onze mooie Hanzestad Zwolle
Foto's, video's en artikelen

Foto's, video's en artikelen

De stad Zwolle in beeld en in tekst!

Foto's, video's en artikelen uit het heden en verleden van de oude Hanzestad Zwolle!
Zwolle in Beeld Info

Zwolle in Beeld Info

Brede informatie over de website!

Hier vindt u alle informatie over de website, inclusief het contactadres en de privacy- en cookie verklaring!
Links

Links

Links naar interessante websites!

Hebt u vragen of wilt u informatie over bepaalde items die gelinkt zijn aan de stad Zwolle, dan vindt u hier een aantal links naar Zwolse bedrijven, organisaties of verenigingen!

Het laatst geplaatst

Zoeken op de website!

Naar Foto's van Zwolle
Naar Zwolse herinneringen
Naar Dick vertelt ...

Column Dick Algra   390pxHier istie dan! De eerste column van Dick Algra met een Zwolse kijk op het nieuws staat voor u gereed. Hopelijk zullen er nog velen volgen. Voor Zwolle in Beeld een mooi vervolg op zijn rubriek "Dick vertelt ...", waarin de rasechte Zwollenaar zijn herinneringen met u deelde.

Wie is Dick? Zwollenaar Dick Algra (1948) was van juni 1967 tot februari 1982 directeur/eigenaar van Algra Koffie en Thee Zwolle, het tegenwoordige Mocca d'Ór. Na zijn koffieperiode heeft hij zich volledig gegeven in de wereld van de uitvaart en de laatste twintig jaar in de zorg.

In zijn leven heeft Dick een groot aantal bestuursfuncties bekleed, waaronder meerdere voorzitterschappen. Hij is een geboren en getogen Zwollenaar en heeft een speciale band met zijn geboortestad. Dick praat er graag over en haalt ook graag herinneringen op uit zijn jeugdjaren. 

Nadat hij in februari 2020, na zo'n 15 jaar het voorzitterschap van het Christelijk Mannenkoor Zwolle, had neergelegd, werd zijn dagelijkse leven weer net even anders ingevuld. Mede gezien het feit, dat hij van jongs af aan meer dan veel met pen en papier heeft gestoeid, besloot hij na enkele weken rust, iedere dag een foto te maken en daarbij een kort verhaaltje te schrijven.

Naast zijn Facebookpagina, was ook voor Zwolle in Beeld een nieuwe rubriek geboren, "Dick vertelt ...". Zo'n 250 korte verhalen heeft hij met u gedeeld. Van de geur van de stad tot de nieuwe ondergrondse fietsenstalling en van de Bieb tot het Flevogebouw. Verhalen met veel herkenning voor degenen bij wie het blauw-witte bloed door de aderen stroomt. Maar ... er is een tied van kommen en er is een tied van goan.

Dick is een nieuwe uitdaging aangegaan. Om de dag of om de twee dagen zal hij, naast zijn Facebookpagina, ook zijn Zwolse kijk op het nieuws, met de bezoekers van Zwolle in Beeld voor u verzorgen. Vandaag de eerste.

 

Lezen


I063 LEZEN BEW

Zondagavond zag ik in het NOS-journaal van acht uur een jongeman heel enthousiast vertellen over het lezen van boeken. Hij zette recensies van door hem gelezen boeken op Tiktok, het “jeugdige equivalent van Youtube” en kreeg daar veel respons op. Én er is veel navolging. Van de zijde van de uitgeverij kwam daar een bevestiging van, want er wordt weer meer gelezen.

Dat maakte de jongeman gelukkig en ik kreeg er ook een fijn gevoel bij. Want de laatste jaren ging het slecht met het lezen van boeken.  Bij de jeugd vaak veroorzaakt door de verplichte boekenlijst op school en door het internet met al de verschillen in mediavormen. Aan “gewoon lezen” komt men niet meer toe. Met het grote nadeel dat de taalvaardigheid langzaam maar zeker slijt. Door te weinig lezen, zo is inmiddels wel bewezen, kunnen veel mensen zich mondeling al niet meer goed uiten of een brief schrijven. Het is herkenbaar aan het feit dat een gesprek per telefoon vervangen is door een “appje” en aan de soms wonderlijk geformuleerde teksten op internet.

Er wordt tegenwoordig veel reclame gemaakt voor het luisterboek. Zeker, dat is een uitkomst voor blinden en slechtzienden, maar voor goedzienden is het, naar mijn idee, een vorm van lui lezen. En kom me niet aan met het argument dat je dat bijvoorbeeld tijdens een lange autorit kunt doen. De helft van de met zorg samengestelde tekst, ontgaat je op die manier.

Alsof lezen tijdsverspilling is. Elk boek dat gelezen wordt voegt iets toe aan je geestelijke ontwikkeling en er zijn genoeg boekgenres om je eigen interesses te stimuleren. Daarbij, eenmaal verdiept in een boek, raak je los van het alledaagse leven, wat een positieve uitwerking op je brein heeft.

Sinds ik begonnen ben met het schrijven van deze rubriek “Vanuit de Zwolse pols…” krijg ik, meer dan ooit, reacties. Vanaf het begin heb ik me voorgenomen er niet echt op te reageren. Heel vaak blijkt men een geheel eigen interpretatie van mijn tekst te hebben. Soms heb ik de neiging om te reageren met de opmerking “Er bestaan ook cursussen begrijpend lezen!” maar is dat nuttig? Ach, zo groot is mijn lezersgroep ook weer niet, vermoed ik.

03-08-2021

 

Dwangarbeid


062 DWANGARBEID bew

De slavernij is in 2007 afgeschaft. Tenminste officieel, maar de cijfers tonen aan dat er wereldwijd zeker 40 miljoen mensen nog onder de slavernij gebukt gaan.

Daarom is de zin “Slavernij is een vorm van dwangarbeid” een goede samenvatting van het geheel. Het is van alle tijden en het zal, vrees ik, nog lang blijven bestaan, want soms is het heel diep in de cultuur van een land of streek verankerd. Zoals in India bijvoorbeeld, waar je sociale positie voornamelijk door de kaste, de afgesloten bevolkingsgroep waarin je geboren bent, bepaald wordt  Daar gaat het heel langzaam met de afschaffing van dit soort dwangarbeid.

Het komt trouwens heel dichtbij dezer dagen. Vrijdag las ik over het containerschip de “Ever Given”, bekend als dwarsligger in het Suezkanaal, dat na maanden eindelijk in Rotterdam is gearriveerd. De 24 Indiase bemanningsleden mogen van hun baas niet van boord, vanwege, naar men zegt Coronamaatregelen. Ik vermoed dat er weinig mensen zo lang in quarantaine hebben gezeten als deze bemanning. Daarom verdenk ik de eigenaren van het schip ervan dat ze bang zijn dat de bemanning in Rotterdam gaat “passagieren” en het schip het schip laat met z’n duizenden nog te lossen containers en al. Waarschijnlijk gaan de mannen  ook niet van boord, omdat ze vrezen dan nergens meer aan te kunnen monsteren.

In het Zwolle-IJsselkanaal, zo las ik zaterdag, ligt een binnenvaartschip van een Zwolse eigenaar. Het mag niet verder varen omdat men vreest dat in de lading graan een veel te hoog percentage van het middel fosfine aanwezig is. Bedoeld om ongedierte te bestrijden maar dat in een te hoog gehalte echt levensgevaarlijk is voor de mens.

Dat laatste is al jaren bekend, er gebeuren regelmatig “ongelukken” mee maar veranderden is niet aan de orde. Binnenschippers zijn, naar ik meen te weten, weldenkende mensen, en daarom is het onbegrijpelijk dat dit soort misstanden blijven bestaan. Dat mensen doorwerken met het risico er letterlijk bij neer te vallen.

Zou ook hier nog steeds de angst om zonder werk dan wel zonder vracht, te komen zitten een rol spelen? Temeer daar de opdrachtgevers en hun klanten hier een belangrijke rol bij spelen.  Wat denkt u? Je zou er van leren vloeken als een bootwerker!

01-08-2021

 

Reclame


061 RECLAME bew

In Amsterdam begonnen Ludwig en Dirk Klinkhamer in 1977  een biljartcafé en omdat Ludwig de bijnaam “Loetje” had, werd dat ook de naam van het café. Dat werd  in de loop der tijd bekend om de ossenhaasbiefstukken van uitstekende kwaliteit. Na verloop van tijd werd zelfs het biljart verdrongen door de biefstuketers. En nu, zoals bekend geworden is, wordt het voormalige Zwolse Restaurant “Urbana” binnenkort omgebouwd tot één van de inmiddels meer dan vijfentwintig zaken van de in biefstuk gespecialiseerde horeca-keten ‘Loetje”.

“t Lijkt mij erg lekker, maar “Loetje heeft bij mij toch een wat andere klank. Nee, niet door de ooit in Zwolle gebruikte horeca-naam “Loetje aan de Kade”, maar door “Linke Loetje” de hoofdpersoon uit een van oorsprong Engelse strip die, van 1968 – 1988 dagelijks, in “De Volkskrant” was te lezen.

“Linke Loetje” was een werkloze nietsnut die gek was op drank en vrouwen. Hij droeg een overmaatse, geruite pet.  Hij maakte voortdurend ruzie met zijn vrouw Doortje en het koppel werd constant lastig gevallen door deurwaarders en schuldeisers, kortom een persoon die je heel vaak niet wilt zijn, maar wie weet was hij wel een groot steak liefhebber. Trouwens hij had altijd een sjekkie aan zijn onderlip hangen.

Misschien om dat laatste viel  mij het bericht op dat de tabaksgigant Philip Morris verwacht dat binnen tien jaar het merk Marlboro verdwenen zal zijn. En dat na toch jarenlang er veel reclame voor te hebben gemaakt met ondermeer de bekende Marlboro-man. Ironisch genoeg stierf de daarvoor ingehuurde acteur aan longkanker, op 90-jarige leeftijd. Dat dan weer wel.

In de Vechtstraat zat vroeger een sigarenzaak van Westerman, die als reclame de slogan “Wie roken kan, kent Westerman” voerde. Het stond met verlichte letters boven een rij sigarettenautomaten aan de zijmuur van zijn winkelpand.

Toen ik in de jaren negentig een baan kreeg in het ziekenhuis De Weezenlanden in Zwolle, leerde ik longarts Westermann kennen. ‘t Zal aan de twee dezelfde letters aan het eind van z’n naam gelegen hebben, dat ik toen niet direct gestopt ben met roken.

Of ligt dat anders? Wees eerlijk, we willen toch eigenlijke allemaal zo vrijgevochten zijn als Linke Loetje ?

29-07-2021

 

Straatnaam


060 STRAATNAAM bew

Er zijn mensen die zeggen: “Ik verbaas me nergens meer over!” Ik vermoed dat er vaak ergernis achter zit, dat is jammer. Gelukkig verbaas ik me nog met grote regelmaat. Zo ook over een bord dat ik tegenkwam aan de Buitengasthuisstraat. U ziet het op de foto van vandaag. Ik meende dat ik het stratenplan van Zwolle redelijk goed kende maar deze naam kwam voor mij uit de lucht vallen.

Het Schevemolenpad, blijkt te liggen parallel en tegen de A28 aan, tussen die Buitengasthuisstraat en het schoolgebouw dat nu Talentstad heet. Ik kon er in mijn naslagwerken over Zwolle  niets over vinden, behalve dan dat aan de naam het woord “scheepshelling” gekoppeld werd. Maar dat is het dan ook wel.

De straatnaam komt dezer dagen tevoorschijn nu het terrein tegenover de WRZV bouwrijp wordt gemaakt voor iets dat de IJsselhallen moet gaan vervangen.

Wat verder rijdend vroeg ik me af hoe bekend die naam bij de inwoners van onze stad zou zijn. En dan zijn er voor velen, vast meer onbekende namen. Wat te zeggen van “Kalverstraat”, het straatje dat begint naast Restaurant Poppe en eindigt bij de Kamperstraat. Vernoemd naar het feit dat er kalvermarkt gehouden werd en dus echt niet uit jaloezie met Amsterdam. Tot 1872 heette het trouwens “Achter de Muren”.

Weet u trouwens waar de “Klokkensteeg” ligt in Zwolle? Liefhebbers van de ouderwetse grammofoonplaat weten het vast. Het is de straat waar platenzaak Plato gevestigd is tegenover het ArtEZ Conservatorium.  En om er nog maar eens eentje te noemen: “De Watermarsen”. Dat is de laatste zijweg naar rechts van de Ruiterlaan, net voordat je het Engelse Werk in gaat. De laatste is ook voor mij nieuw vandaag.

Trouwens er is minstens ėėn straat in Zwolle met zelfs een straatnaambord hoewel het géén officiële straat is. Dan heb ik het over “De Snörresteeg”, het doorsteekje naast Restaurant Pampus, tussen Kamperstraat en Jufferenwal. Daar zat ooit het cafė “De Snörre, vandaar de naam. Maar ach, hoe belangrijk is een straatnaam ?

Want “What’s in a name?” zei een beroemde Engelsman ooit. Dus als we geen naam meer weten voor een nieuwe straat in Zwolle kunnen we die altijd nog de “Sjeekspierweg” noemen.

27-07-2021

 

Hoog


059 HOOG bew

Op het Spaanse eiland Lanzarote, 115 km voor de Marokkaanse kust, mogen de huizen niet hoger zijn dan vier verdiepingen. Ondermeer daardoor hebben de dorpen er een eigen specifieke sfeer. Men is daar architect Cėsar Manrique, die geijverd heeft voor deze grondregel, nog steeds erg dankbaar voor.

Zestig jaar geleden werd mij op de middelbare school al verteld dat hoogbouw niet de oplossing voor de woningnood is. Om hoogbouw heen hebben de bewoners ruimte nodig waardoor per saldo geen ruimtewinst behaald kan worden. Dat is bijvoorbeeld te zien aan de grote afstand tussen de destijds gebouwde vier grote flats aan de Palestrinalaan.

Men schijnt tegenwoordig, geheel vrijwillig dicht op elkaar te willen wonen zoals dat gebeurt, bijvoorbeeld op het Kraanbolwerk in Zwolle. Volgens mij hebben daar  een aantal bewoners een uitzicht van lik me vestje, alsof het een eer is er te mogen resideren.

Op Lanzarote was  een malloot van een architect die een hotel van vele verdiepingen hoog wilde bouwen. Toen men het ontdekte is de bouw gelijk stil gelegd en is het nooit afgebouwd. Argumenten als “het point of no return is al bereikt”, telden er niet.

Nu is er een projectontwikkelaar die een onzalig plan heeft om aan de Schuttevaerkade, in het Zwolse,  een zestal woongebouwen neer te zetten, waarvan eentje met dertien lagen en een hoogte van circa 40 meter. ,,Hier zit niemand op te wachten. Veel te massief en te hoog’’, zeggen geschrokken buurtbewoners.

“Slokker Vastgoed” schijnt dat plan gemaakt te hebben. Een bedrijf uit Huizen (NH) waarvan je je kunt afvragen hoe groot de betrokkenheid is bij het welzijn van Zwolle, dan wel die van de eigen orderportefeuille.  Mijn editie van de dikke Van Dale vertelt me dat een “slokker” een gulzige eter is. Een veeg teken hoewel, aan je naam heb je zelf meestal geen schuld.

‘t Is wel een veeg teken dat delen van woonwijken letterlijk in de schaduw raken van de zogenaamde oplossing van de woningnood. Laten we hopen dat de betrokkenen hierbij op tijd het (zon)licht gaan zien.

25-07-2021

 

Fietsendiefstal


058 FIETSENDIEFSTAL bew

Dinsdagmiddag werd in Zwolle een tweetal dieven betrapt toen de gewaarschuwde politie hun bestelbus aanhield en controleerde. Eėn van de twee daders probeerde nog door een sloot te ontkomen en verstopte zich uiteindelijk met nat pak en al in de tuin van nabijgelegen woningen. Voor hemzelf helaas vergeefs. Uit de berichtgeving begreep ik dat hij levensgevaarlijk capriolen op het terrein van de spoorwegen heeft uitgehaald om uit handen van de politie te blijven.

Ik zie de taferelen al voor me. Een dader die over hekken klimt, door een sloot zwemt om aan de politie te ontkomen. Agenten die tegengehouden worden door dat hek met aan de bovenkant prikkeldraad. Agenten die, terecht  geen zin hebben in een nat pak en terugrennen naar hun auto en collega’s waarschuwen. Agenten die het gebied omsingelen en een dader die uiteindelijk onder een grote struik van een hortensia, of iets soortgelijks, kruipt om zich voor de zoekende agenten te verbergen. Kortom rumoer in Zwolle-zuid en aan de Deventerstraatweg. Het moderne wapen de taser bracht  de uiteindelijke rust.

En waar ging het om ? Twee, na later bleek drie, gestolen fietsen. Elektrische, dat dan weer wel. En waar ik dan weer benieuwd naar ben is of de accu’s wel op de fietsen zaten, want die worden er thuis vaak afgehaald om opgeladen te worden. Want wat heb je aan een gestolen elektrische fiets zonder, vermoed ik het duurste onderdeel, de accu?

Het blijft natuurlijk onuitstaanbaar dat dat oerhollandse vervoermiddel, onze fiets zelfs in je eigen huis of schuur niet meer veilig is. Ja, ze zijn erg populair want dat elektrisch hulpmotortje maakt het fietsen wel veel lichter met als nadeel dat soms gevaarlijk hoge snelheden worden gehaald.

In het Isala ziekenhuis waar ik werkte, was een internist die aan iedere patiënt die vol trots vertelde dat hij of zij een elektrische fiets had aangeschaft, het zeer uitgesproken advies gaf: “Ruil maar weer in voor een gewone, dat is veel gezonder!”

Maar ja, gewone fietsen worden tegenwoordig veel minder verkocht. Je kunt het jammer vinden, maar de tijden veranderen.  U begreep het zeker al ? Ik heb geen elektrische fiets en voorlopig hoef ik er ook geen, zelfs geen goedkoop gestolen exemplaar.

22-07-2021

 

Spoorbrug


057 SPOORBRUG bew

“Na een opknapbeurt is de Hoge Spoorbrug in de nacht van vrijdag op zaterdag ten prooi gevallen aan vandalen. Het Rijksmonument was anderhalve week gesloten vanwege een opknapbeurt. Vrijdag in de namiddag werd de, in 1882 gebouwde, brug weer geopend. Genieten was er zaterdagochtend niet bij voor de eerste wandelaars. De splinternieuwe vloerplanken lagen bezaaid met lege bierblikjes, lachgasballonnen en vernielde gele waarschuwingsbordjes. Tot afgrijzen van enkele voetgangers lagen er midden op de brug menselijke uitwerpselen.”

Dat was te lezen, op ondermeer de website Weblog Zwolle en in andere nieuwsmedia. Berichten waarvan je denkt: “Wat is de zin van dit soort vernielingen, dit wangedrag of hoe je het ook maar noemen wilt ? Na een renovatie kan het nog niet een etmaal netjes blijven.”

Ik heb ooit een wat statige dame, een te snel  door de Diezerstraat fietsende puber horen naroepen: “Zeg jongeman, heb jij geen opvoeding genoten?”  Diezelfde vraag heb ik daarna vaak, woordeloos, herhaald als ik soortgelijke narigheid zag. Waarom realiseren daders zich zelden, ten tijde van of na afloop,  waar ze mee bezig zijn en welke schade ze aanrichten.

Niet dat het altijd om grote bedragen gaat, maar waarom moet van een prullenbak de bodem eruit getrapt worden, waarom moet elk stil hoekje in de binnenstad naar urine ruiken, waarom liggen overal lege drankflesjes en -blikjes tussen de struiken ?

Waarom moeten allerlei gebouwen, viaducten en elektriciteitskasten door graffiti verlelijkt worden. Om maar te zwijgen over die andere  prachtige rode spoorbrug over de IJssel. Na oplevering was, ook al binnen een etmaal, het mooie ervan verlaagd tot een plek waar blijkbaar op geknoeid en geklodderd mag worden.

Waar zijn de verantwoordelijken voor de opvoeding van deze vandalen? Ik vermoed dat de overgrote meerderheid van ons Nederlanders denkt dat die verantwoordelijkheid bij anderen dan onszelf ligt. Op zulke acties wordt ook van ons een reactie verwacht.

Of durven we er niemand meer op aan te spreken ? Als dat laatste waar is zijn we met ons allen het spoor wellicht al een tijdje bijster.

20-07-2021

 

Bomen


056 BOMEN bew

Wonend in de wijk Aa-landen in Zwolle, viel het Janny en mij op dat de laatste tijd vaak  afgezaagde, soms forse, takken een poos onder de “gesnoeide” bomen in het gras blijven liggen. Soms wel een week of twee. Zo liggen in de middenberm van de Zwartewaterallee  nu ook dikke boomstammen te wachten om, naar ik aanneem, opgehaald te worden.

Ik moest eraan denken toen ik de afgelopen week een artikel in een landelijke krant las met als inhoud (door die krant samengevat met de zin): “Amsterdam kapt jaarlijks zo’n zevenduizend bomen. Wat gebeurt er met al dat hout? Dat wordt niet ingezet in de circulaire economie, zoals de gemeente beweert.”

Allereerst vroeg ik me af wat het nut is van het laten liggen van het snoeihout dan wel boomstammen ? Ik heb er de Zwolse pers op nageplozen maar heb er niets over gevonden. Even dacht ik zelf dat het wellicht een middel was ter bestrijding van de eikenprocessierups, maar daar blijken we deze zomer veel minder last van te hebben.

Sowieso heb ik meer dan ooit vragen over het boombeleid van de gemeente. Want eind vorig jaar kregen de bewoners bij ons in de buurt allemaal een gemeentelijke brief met de mededeling dat er een aantal bomen gerooid zouden worden. Op een kaartje konden we, aan de hand van gekleurde stippen, zien welke bomen het zouden zijn.

Waarom de keuze, ondermeer op een boom voor ons huis, zo uitgevallen was, werd niet verklaard. Wel werd gemeld dat een “team van deskundigen” een keuze zou maken welke boomsoort zou worden terug geplant.

Op 13 januari, voor ons een onbewaakt ogenblik, kwamen  mannen met een kettingzaag die binnen een minuut “onze” boom weghaalden. Wel lieten ze de stobbe, zo’n 25 cm hoog staan. Die werd,  opnieuw tot onze verrassing, op 2 juni met veel kabaal en een grote machine uit de grond gefreesd.  Medewerkers van het loonbedrijf, dat voor dit werk was uitgekozen, wisten te vertellen dat in oktober een nieuwe boom geplant zou worden.

Toen ik er bij de gemeente een vraag over stelde, werd ik verwezen naar de brief van eind vorig jaar.  ‘t Is jammer dat dit alweer een negatief stukje over gemeentelijk beleid is geworden. Intussen zijn we opgehouden met vragen stellen hierover. Verwezen worden naar de nog te maken keuzes van deskundigen is, gezien de omstandigheden,  wel een heel afgezaagd antwoord.

18-07-2021

 

Zienswijzen


055 ZIENSWIJZEN bew

Ooit diende ik een Zienswijze in bij het Ministerie van Infrastructuur en Waterstaat. Dit omdat ik, als inwoner van Nederland, bezwaar heb tegen de vergroting van het vliegveld nabij Lelystad. In onze regio van het land zijn er velen die daar bezwaren tegen hebben. 

Voor de duidelijkheid: Een zienswijze is een reactie op een ontwerp-besluit die een belanghebbende (een natuurlijke of rechtspersoon) aan het bevoegd gezag kan sturen.

Ik was niet de enige die een zienswijze indiende. Duizenden gingen mij voor of deden het na mij. Toch twijfelde ik toen al aan het nut van mijn actie. Terecht bleek alras. Het werd van tafel geveegd door minister Van Nieuwenhuizen, omdat al die zienswijzen dezelfde strekking hadden.

Ik moest eraan denken toen ik, in ons regionale deel van De Stentor, las over het bouwplan voor een appartementencomplex aan de Nieuwe Deventerweg in het “Oude Ittersum”. De wijk daar bestaat uit 550 huishoudens waarvan er 363 een zienswijze hebben ingediend. Het gaat mij nu niet om hun argumenten, hoewel het duidelijk zal zijn dat velen dezelfde bezwaren hebben tegen het plan. De wijkvereniging heeft een “voorbeeld-zienswijze” ontworpen die door veel bezwaarmakers is gebruikt. Daar kan niets op tegen zijn want het is juridisch een lastige zaak een “zienswijze” goed te formuleren.

De gemeente bagatelliseert nu het aantal ingediende zienswijzen, omdat ze allemaal, op vijf na, van dezelfde strekking zijn, en daarom als één zienswijze worden geteld. Kortom, iedereen mag bezwaar maken, maar niet hetzelfde bezwaar. Hoewel eigenlijk mag dat wel, maar je moet 358 andere en verschillende bewoordingen gebruiken, willen ze meetellen.  De strekking blijft overigens ook dan steeds hetzelfde, namelijk dat er bezwaar wordt aangetekend, want dat is toch echt de bedoeling.

Door de hierboven beschreven handelwijze laat de gemeente zich zien als een bestuurder die inspraak niet serieus neemt.  Medezeggenschap lijkt mij, in dit geval, een  fikse wassen neus of misschien beter gezegd een dikke opgestoken blauwe middelvinger.

15-07-2021

 

Miljoenen


054 MILJOENEN bew

Er rijden even geheel geen treinen op het spoortraject van station Zwolle naar Herfte want een gigantische klus daar nadert zijn voltooiing. Verdubbeling van lijnen en een tunnel, een onderdoorgang voor de trein naar Dalfsen en verder richting Emmen. Die lijn duikt voortaan dus onder de spoorlijn richting Meppel door. Minder wissels, kortere reistijden en betere overstapmogelijkheden zijn de doelen waar bij deze klus naar gestreefd wordt. Een klus die, volgens Prorail, tot de grootste projecten van Nederland mag worden gerekend. Bouwduur zo’n vier jaar en de kosten zijn 270 miljoen euro. Dat alles was afgelopen maandag te lezen op de website en gisteren in de papieren editie van de Stentor.

Ongeveer gelijkertijd lees ik in de NRC dat de renovatie van het Binnenhof ietwat duurder uitvalt  dan begroot. Het wordt nu 607 miljoen plus 111 miljoen voor de tijdelijke herhuisvesting, kortom 50% hoger dan de eerste begroting.  Daar zit dan 127 miljoen voor extra beveiliging in en ondermeer 13.9 miljoen voor duurzaamheidsplannen. Ik hoop toch echt dat de schrijver van het stuk in de NRC niet uitsluitend het maken van die plannen maar ook de kosten voor het aanpassen aan duurzaamheid bedoelt.  Hoewel de ervaring wel leert dat de parlementaire politiek, als het om eigen vergoedingen etc. gaat, bepaald niet op de kleintjes let, om het maar eufemistisch uit te drukken.

Het huidige complex van het Binnenhof is in 1992 in gebruik genomen. Het gaat dus nu zo’n 29 jaartjes mee. Laten we hopen dat het weer zo’n zelfde periode gebruikt gaat worden. Liever veel langer want als je het even uitrekent kom je uit op een kostenbedrag van 65.500,-- euro per dag, 7 dagen per week, 12 maanden per jaar en dat voor een periode van 30 jaar.

Als je dit soort cijfers tot je door laat dringen, krijg je, zo gaat het bij mij tenminste, steeds meer bewondering voor de werkers die, letterlijk, in weer en wind, bezig zijn ons land  draaiende te houden, zodat die economie kan lopen als een trein.

13 juli 2021

 

Vliegen


053 VLIEGEN bew

“Vliegen terroriseren het terras van de Zwolse Van der Valk-vestiging. Wie buiten een hapje wil eten heeft pech, voorlopig worden daar geen gasten toegelaten. Het terras is tot nader order gesloten, maar er wordt op managementniveau wel nagedacht hoe het hotel verlost kan worden van de plaag” aldus De Stentor dit weekend.

Zoiets wens je geen enkel bedrijf toe, laat staan een horeca-bedrijf, waarbij het hygiënisch bereiden van eten en drinken toch core-business is. In dat kader vallen die vliegen in de categorie “heel lastig” en dan wordt er vaak een “ongedierte-bestrijder” ingeschakeld.

Net als onkruid is ongedierte eigenlijk een verkeerde term. Onkruid is heel gewoon een plant die, voor mensen helaas, op een onhandig plek groeit.  Zo’n zelfde omschrijving kun je vast ook voor “lastige insecten” wel bedenken.

Zoals te lezen valt: men denkt na over een oplossing. Ik heb een poosje meegedacht en kwam tot het volgende: Ik heb altijd geleerd dat insecten zich uitstekend voelen in of bij stilstaand water.  Nu ligt er aan de noordkant van het hotel een leuke plas met water, soms groeit er hoog riet in.  Misschien is de aanleg van het viaduct over de Nieuwleusenerweg,  waarvan de oprit en afrit als een dijk voor het hotel liggen, wel een enorm obstakel voor de wind die er voorheen vrij spel had.  En daardoor is het water nog stilstaander geworden dan het al was.

Voor het overige is het, zoals aan de natuur volop te merken is, een ideale zomer. Genoeg vocht, genoeg zon dus warm en een uitstekend klimaat voor insecten. Nu ik dit opschrijf schiet me ineens een vervangende term voor ongedierte te binnen, die ik ooit op een bestelbusje zag staan: “Plaagdierbeheersing”. Hoe eufemistisch wil je het hebben ?

Misschien moet het hotel wennen aan de aanwezigheid van deze plagers. Het personeel kan dan beter maar gaan oefenen in het beantwoorden van de opmerking: “Ober, er ligt een vlieg in mijn soep!”   Bijvoorbeeld met: “Wat had u dan gewild voor die prijs, dat er een kip in lag?”

11-07-2021

 

Excessen


052 EXCESSEN bew

We weten intussen wie de finalisten zijn van het Europees Voetbal Kampioenschap: Italië en Engeland. Voor Engeland, toch wel de bakermat van de voetbalsport een mooi gegeven. Zeker na al die jaren waarbij ze van allerlei internationale toernooien waren verbannen door het gedrag van hun supporters, om het maar kort samen te vatten.

Ik weet wel dat er, bij wijze van spreken, gedoodverfde winnaars van deze halve finales al eerder dit toernooi zijn weggespeeld. Boeiend om te zien, goed beschouwd, wonderlijk dat het kon.

Neem, bijvoorbeeld het team van Portugal dat voornamelijk bestond uit spelers van topteams in Europa. Allemaal, naar je mag vermoeden, toch uitstekend betaalde professionals die allen weten wat te doen. Toch werd er verloren. Christiano Ronaldo die, naar mijn strikt persoonlijke mening, denkt dat hij de god van alle voetbalgoden zelf is, mocht vroegtijdig vakantie gaan houden.

Nu las ik dat hij dat laatste deed met zijn vrouw en twee kinderen op zijn jacht. Een bootje waarvoor hij zes miljoen euro neertelde. Prima, ‘t is zijn eigen geld maar waarom moeten die salarissen zo hoog zijn ? Omdat de club zoveel verdient door zo’n speler ? Waarom moet een voetbalclub dan eigenlijk zoveel verdienen ? Omdat spelers zoveel betaald moeten worden ? Een bekende vicieuze cirkel.

Er wordt wel eens gezegd dat voetballers zoveel krijgen omdat ze het maar in een paar jaar tijd kunnen verdienen. Voor hen, die het daarmee eens zijn heb ik een rekensommetje gemaakt. Een Nederlander met een netto modaal salaris  die daarvan de helft spaart (volgens de cijfers van  het CBS)   moet vierhonderdeenendertig (in cijfers 431) jaar  sparen om alleen die zes miljoen van dat jacht bij elkaar te halen.

In de jaren zeventig was er een tv-serie met de naam “De man van zes miljoen” gebaseerd op een science-fiction verhaal.  De financiële excessen in deze sport zijn helaas pure werkelijkheid.

08-07-2021

 

Testen


051 TESTEN bew

Omdat het Covid-virus nog altijd onder ons is, wordt er  grootscheeps gevaccineerd en getest door de overheid. Terecht naar mijn mening, want, van welke kant je het ook bekijkt, er worden meer mensen ernstig ziek met mogelijk langdurige gevolgen.  Daarbij is er een hoger sterftecijfer dan, bijvoorbeeld, tijdens de jaarlijkse griepgolf. Gelukkig wordt tegen dat laatste, ook al jaren gevaccineerd.

We lijken de goede kant uit te gaan, hoewel de Delta-variant van het virus ook hier al rondwaart en zelfs de IC-baas van het Erasmus MC, Diederik Gommers verwacht dat een nieuwe lockdown niet snel nodig zal zijn.  Dus menen we, bijna allemaal, dat eigenlijk alles weer kan. Zij het dat je hier en daar nog moet oppassen. Dus kennen we nu de Coronacheck-app  en/of laten we ons testen.

Daardoor is er, zo lees ik op de site van De Stentor “een grote vraag naar gratis toegangstesten voor bijvoorbeeld een bezoek aan horeca en festivals”. In een aantal steden leidde dat in de afgelopen twee weekeinden al tot enorme wachtrijen bij de bestaande Testen voor Toegang-locaties. Daarom is door VWS en daaraan gekoppelde organisaties al eerder dit jaar besloten om, verspreid over het land, acht XL-testlocaties te bouwen. Ondermeer op het Veemarkt-terrein bij ons in Zwolle en wel aan het begin van de Rieteweg.  Alleen nu de bouw daar bijna is afgerond, moet er een aanbestedingsprocedure gevolgd worden om partijen te vinden die de benodigde mensen en expertise kunnen leveren om die testen uit te voeren. Dat duurt voorlopig nog wel eventjes. Vanmorgen schatte men ter plekke tot ongeveer 18 juli.

Afgezien van de vraag of er een noodzaak is om testen voor horeca- en festivalbezoek, gratis te laten zijn – hoezo, zulk bezoek is toch geen verplichting ? – is het hele gebeuren straks misschien voor niets geweest en zijn er duizenden euro’s aan uitgegeven. Ik ben benieuwd.

Tot slot, waar ik ook benieuwd naar ben is: “Wat is toch de reden om aan de hekken, die al om het terrein heen stonden, witte schermen vanaf de grond tot een hoogte van, geschat, 1,25 meter,  te plaatsen?” Het enige dat ik kan bedenken  is misschien om de bodemloze put aan het oog te onttrekken.

05-07-2021

 

Tagrijn


050 TAGRIJN bew

Iedereen die Cafė “De Tagrijn” in Zwolle een goed hart toedraagt en het daarom na de brand in 2020 volgde, kon het aan zien komen. Het bedrijf is heropent en is dus weer in de running. Het pand is, waar nodig herbouwd, waarmee een belangrijk stuk Zwolse historie bewaard is gebleven. Want al in het begin van de vijftiende eeuw had het pand al een horecafunctie. Ook als opslagplaats, bordeel, weer horeca,  opvangcentrum van het Leger des Heils en opnieuw horeca.

Juist op die plek in de binnenstad is de naam De Tagrijn zeer toepasselijk. Daar waar de vele bedrijvigheid zich vooral toespitste op de scheepvaart. Want een Tagrijn was in het verre, verre verleden de benaming voor een handelaar in tweedehands scheepsbenodigdheden.

De naam werd in 1976 bedacht door de toen nieuwe uitbater Theo Dragt die tot zijn plotselinge dood in 2008 er een, in velerlei opzichten, bijzonder cafė van maakte.

De vrouw van Theo, Liddy, heeft daarna het bedrijf van haar man met veel liefde tot 2017 in stand kunnen houden. Daarna nam Fedde Bakker het over en behield het bedrijf zijn naam en faam. Tot juli vorig jaar dus, maar nu is alles weer als vanouds.

Over vanouds gesproken. De koffiebranderij van onze familie was tot begin jaren negentig  gevestigd tegenover De Tagrijn, aan het eind van de Thorbeckegracht. Eind jaren zestig, werd er ooit ingebroken en schakelden we, voor een goede nachtrust, “De Zwolse Veiligheidsdienst” in, die ons bedrijf voor insluipers moest gaan behoeden. Dat was geen groot succes waarop we besloten er een alarminstallatie in te monteren. Met ondermeer een zwaailicht aan de voorkant van de gevel. Dat zou, zonodig, wel opvallen, was het idee.

Op een zaterdagavond bedachten we de proef op de som te nemen. We veroorzaakten zelf, expres, ‘s avonds om acht uur, een alarm en ja, het zwaailicht werd automatisch ingeschakeld. Het duurde echter drie uur voordat we, en het was vanuit De Tagrijn, gebeld werden met de mededeling dat het zwaailicht knipperde. Natuurlijk waren we dankbaar voor het telefoontje.

Maar het bewees opnieuw dat inbrekers veel vrijheid krijgen en dat de horeca er niet is om daar op te letten. En dat laatste zelfs, ook nu niet, voor handelaren in eerstehands scheepsbenodigdheden.

04-07-2021

 

Buien


049 BUIEN bew

Het kan je, zo begreep ik van Peter Kuipers Munneke, een van de meteorologen bij het NOS-journaal, dat je overvallen wordt door een enorme extreme regenbui. Dat naar aanleiding van het weer afgelopen dinsdag in Zuid-Limburg. Het komt door de klimaatverandering dat we vaker extreme weersomstandigheden hebben of gaan krijgen.

Op zulke dagen is de Buienradar, vaak overbelast, want, ja we willen geen overlast.

Rijst de vraag: Laten we ons leiden door die Buienradar of lijden we aan de Buienradar ?

Een voorbeeld daarvan is ons eigen handelen.  Kijkend op die Buienradar twijfelden we behoorlijk of onze dagelijkse wandeling, al dan niet, zouden doen en zo ja, of dat, al dan niet, met een paraplu zouden moeten.

Het KNMI gebruikte al heel lang radar voor de metingen ik meen sinds al sinds de jaren vijftig van de vorige eeuw.  De Buienradar zoals wij die nu kennen op de computer, tablet of telefoon dateert van 2006 en ging op 29 april  van dat jaar  van start. Dat was twee dagen eerder dan gepland, maar vanwege de slechte weersverwachting voor Koninginnedag werd de lancering twee dagen vervroegd. De oprichters verwachtten daardoor extra publiciteit. Alleen al in Nederland wordt er miljoenen keren per dag naar gekeken.

We besloten, heel ouderwets naar de lucht kijkend, dat het best wel kon. En zo hebben we heerlijk regenloos onze wandeling kunnen maken en de bijbehorende foto kunnen schieten.  En we vonden het er zeldzaam prettig weer voor.

We,  mijn vrouw Janny en ik, kwamen intussen tot de conclusie dat vroeger het meemaken van een regenbui, wandelend of op de fiets, eigenlijk meestal meeviel. Net als nu, keken we ook toen naar de lucht en besloten te gaan. Wel moet erbij gezegd worden dat  er meestal ook geen andere keuze was dan te gaan.

De mensen die nu, naar aanleiding van de voorspellingen van de Buienradar hebben besloten thuis te blijven, hebben wat gemist want het was heerlijk rustig. We hoefden zelden aan de kant voor fietsers,  kortom  we hebben ons niet laten leiden en we hebben niet geleden.

01-07-2021

 

Woord


048 WOORD bew

Er zijn, naar mijn gevoel, een paar onderwerpen waar de laatste dagen veel over gesproken wordt.  Allereerst de uitschakeling van Nederland bij het Europees Voetbal Kampioenschap en het vertrek van Frank de Boer. Ik ga het er niet over hebben.

Een ander punt is het versoepelen van de Corona maatregelen. Ook daar ga ik me vandaag niet over uitlaten, zij het dat ik, in dat kader, u wel graag attent maak op een, voor mij nieuw Nederlands woord.

Ik las het afgelopen weekend in de Stentor,  in de column van Őzcan Akyol. Hij heeft het over de mensen die heel agressief reageren op  zaken als bijvoorbeeld het vragen van een horecabedrijf, om een Coronacheck.  Met reacties, bijvoorbeeld  aan de eigenaar, met  teksten als:  'Mafklapper, ik hoop dat je gauw dood valt.' Of: 'Ik hoop dat iemand je aanklaagt. Anders doe ik het wel zodra het tribunaal er is en we landverraders vervolgen.'

Het woord waar het mij om gaat staat ietsje verder in de column. Het is “toetsenbordstrijders”. Ik vind het een prachtig woord en voor de goede orde citeer ik nog even Eus – zoals de schrijver vaak woord genoemd – : “Het is goed dit in het achterhoofd te houden als we de komende weken verhalen gaan lezen over toetsenbordstrijders die louter erop uit zijn om anderen te intimideren, omdat zijzelf in complotten geloven of op een andere manier buiten de werkelijkheid zijn getreden.”

Toetsenbordstrijders zijn er al decennia lang geweest. Meestal zijn ze niet zo agressief als hierboven gemeld. Hoewel de redactie van De Stentor tegenwoordig fysiek moeilijk te vinden is, worden ze door hun vaste briefschrijvers wel gevonden.  Elke krantenredactie kent de klantjes die op van alles en nog wat commentaar hebben. Of het nu gaat om grote zaken, zoals het klimaat, of om iets kleins, zoals de kwaliteit van de zwenkwielen van de winkelwagentjes, ze schrijven er steeds en meestal niet geheel deskundig over.

Ook nu zijn ze er dus nog. Als ik hun teksten lees, hoor ik ergens in het universum, de redacties zuchten als ze weer zo’n ingezonden brief voor ogen krijgen en verneem ik het fluisteren: “Daar is die “mafklapper” ook weer !”

29-06-2021

 

Kunst


047 KUNST bew

De schoolreisjes van mijn basisschool, toen nog  lagere school genoemd, duurden ėėn dag en eindigden, zoals de meeste in Zwolle en omgeving, bij Speeltuin Madrid in Vilsteren.  Daaraan moest ik denken omdat er al sinds de jaren negentig een replica hangt van “De Nachtwacht” van Rembrandt. Die laatste is dezer dagen in het nieuws omdat door computertechniek nu, tijdelijk, laat zien hoe groot het schilderij oorspronkelijk is.

Onze ”Omdenken-scheurkalender” deed mij aan het geheel denken, vooral nadat ik Taco Dibbits, de directeur van het Rijksmuseum op telvisie hoorde uitleggen, wat we nu allemaal wel niet zagen. Volgens hem zagen we nu waar de hoofdpersonen op het doek naar keken, er zat meer diepte in en diezelfde hoofdpersonen “kwamen naar ons toe!”. Hoe bijzonder was dat wel niet.

Bij het luisteren naar dit soort informatie krijg ik in veel gevallen ontzettende jeuk. Want naar mijn idee wordt er nergens in de wereld kunst gemaakt opdat die ooit zal worden “uitgelegd” aan de kijker dan wel luisteraar. Zelfs niet door iemand in de functie die Taco Dibbits nu bekleedt.

Want weet u, het doek in Vilsteren heeft de originele afmetingen, al meer dan dertig jaar, kortom er is ook geen nieuws onder de zon. Wellicht vinden de kenners de replica, geschilderd door de buurman van “Madrid” heiligschennis. Jan van der Horst, ooit huisschilder, nam het moedige besluit dit wereldberoemde schilderij van Rembrandt na te schilderen en is er na 5 jaar intensieve arbeid (1985 – 1990) in geslaagd dit werk te voltooien. Het heeft vanaf 1992 een plaats gekregen in een speciaal gebouwde expositieruimte naast het restaurant.

Beide schilderijen heb ik een aantal keren kunnen bekijken. Beide zijn indrukwekkend.  Alleen wordt er, naar mijn smaak, in Vilsteren “gewoon” gedaan en in Amsterdam welhaast sacraal.

Ik weet ook echt wel dat Rembrandt een oneindig veel groter talent voor (kunst-)schilderen had dan die Jan van der Horst. Toch maken beide schilderijen veel indruk. Dat wil ik, in ieder geval, voor mezelf,  graag zo houden.

En o ja, ik ben al heel lang zeer gelukkig getrouwd.

27-06-2021

 

Horeca


046 HORECA bew

Dezer dagen durf ik niet echt mee te praten over voetbal. Vijfenvijftig jaar geleden nog wel, ik was zelfs jeugdleider van een A6 elftal en heb een cursus voor scheidsrechter gevolgd. Maar intussen is de sport door het betaalde voetbal zo veranderd, dat ik het al heel gauw minder leuk vond. Hoewel ik toch nu nog echt genieten kan van een mooie pot voetbal.

De horeca, ook daar had ik destijds al, zij het, beroepshalve mee te maken. Die ben ik wel blijven volgen en heeft nog steeds mijn interesse. En laten we wel wezen, je kunt beter als klant dan als leverancier bij de horeca binnenstappen.

Meegenomen is daarbij, dat je als leverancier heel snel leert een oordeel te vellen over de kwaliteit van het bedrijf. Je krijgt er als het ware een extra oog, een horeca-oog voor omdat je ook vaak achter de schermen kunt kijken. Gelukkig zijn er heel veel goede bedrijven, ook in Zwolle.

Wel is het jammer dat er vaak door mensen die een horecazaak openen, gedacht wordt dat het een makkie is. “ Een kopje koffie maken, een biertje tappen en een tosti bakken, kan toch iedereen wel?  En als je maar voor een goeie sfeer zorgt,  komt het vanzelf. “  Was dat maar waar !

In de oude IJsselcentrale zijn ene Seb en ene Glenn een pop-uprestaurant begonnen met de naam “Bennies”, met als specialiteit pita-broodjes. Naar eigen zeggen geen horeca-ervaring en daardoor kan ik ze nu citeren: “Gisteren werden we echt overspoeld met klanten, nu hebben we het heel even rustig. Maar we maken ons eigen brood. En we hebben écht onderschat hoe zwaar dat is.” einde citaat.

Er moest, zo ongeveer in ėėn maand, van alles geregeld worden, van een horeca-vergunning tot meubilair, van een oven tot, ja zelfs op die plek, de benodigde elektriciteit. En dat alles voor drie maanden. Dan is het de bedoeling te verhuizen naar een pand in de Luttekestraat.

Omdat goeie pita-broodjes niet te versmaden zijn, hoop ik voor Glenn en Seb dat het een succes gaat worden. Dat ze fijne horeca-jaren gaan beleven.

Of het nou echt reclame is voor de horeca, zo een bedrijf opstarten, blijft voor mij een vraag. Werken in de horeca is beslist, om in de juiste termen te blijven, “geen klein bier” laat staan een klein pita-broodje !

24-06-2021

 

Nijverheid


045 NIJVERHEID bew

Toen ik in 1971 ging wonen in de Obrechtstraat, kon ik vanuit de woonkamer, op de derde woonlaag, over de A28 heen kijken en zag de skyline van de binnenstad van Zwolle.

Aan de overkant van de straat, daar waar nu de parkeergarage van het Deltion College staat, lag het  evenemententerrein. Een jaarlijkse kermis en circus voor de deur waren er  de voordelen van. We hadden vrij uitzicht op de Zwartewaterallee, waar we, toen al,  met grote regelmaat politiemensen op ladders nieuwe filmrolletjes in “te-hard-rijden-camera’s” zagen doen. Daarnaast lag dan weer een heel brede groenstrook tot aan de A28. Een fijne plek om je hond uit te laten.

Toen werd er de, intussen al weer verdwenen, “Gezondheidsdienst voor dieren” gebouwd en volgden er meer en meer gebouwen, met ondermeer “De Herberg”, de opvang voor  daklozen. Om het bezoekers makkelijk te maken werd tegen de A28 een smalle weg aangelegd, die de Nijverheidsstraat is genoemd.

Nu 50 jaar later loop je er niet veilig, tenzij met heel grote hond. Het is een gratis plek voor langparkeerders geworden en valt buiten het zicht van voorbijkomend verkeer. Dat gebrek aan “zicht” heeft  als gevolg dat de auto’s er niet geheel “veilig” staan. Met regelmaat worden er ruitjes van ingetikt. Of, zoals afgelopen dagen, worden er door mensen, die lijden aan vlagen van verstandsverbijstering, auto’s in grote aantallen vernield.

Persoonlijk blijf ik het vreemd vinden dat er, na zoveel keren, niets aan de situatie op die plek wordt gedaan. Een parkeerverbod zou wellicht de problematiek deels weghalen.

Het lijkt mij dat op en in de parkeergelegenheid bij het Deltion, voor buurtbewoners (met een pasje), ruimte genoeg is om een lang-parkeerplek te reserveren. De studenten / leerlingen hebben allemaal een OV-jaarkaart dus is parkeerruimte voor hen overbodig en het aantal docenten met auto overstijgt vast het totaal aantal parkeerplekken niet.

Dan krijgt de buurt zo nog eens wat terug voor het gemis aan uitzicht, de hinder dan wel overlast van zo’n campus en van de dolende mens “voor wie geen plaats was in De Herberg”.

22-06-2021

 

Wehkamp


044 WEHKAMP bew

Het landelijk bekende hoofdkantoor van Wehkamp, langs de A28, gaat binnen Zwolle verhuizen naar een kleinere plek aan de Burgemeester Roelenweg, want ze kunnen met minder vierkante meters kantoorruimte toe. Verbeterde technieken en de opmars van het thuiswerken schijnen daar de oorzaak van te zijn.

Ik vermoed dat er niet veel Zwollenaren meer zijn die weten dat Wehkamp niet een typisch Zwols bedrijf is. Dit omdat het huidige kantoorgebouw al in 1974 betrokken werd en het bedrijf  sinds een aantal jaren ook met twee enorme distributiecentra op het bedrijventerrein Hessenpoort gevestigd is.

In 1952 al begon Herman Wehkamp vanuit zijn eigen zolder in Slagharen met verkoop van voornamelijk textiel en matrassen. Hij adverteerde daarvoor veel op de achterpagina van omroep- en damesbladen.  In 1962, het bedrijf was inmiddels verhuisd naar Dedemsvaart,  verkocht hij zijn aandelen, waarna het bedrijf verschillende eigenaren kreeg.

Het werd een van de grootste postorderbedrijven van ons land en en met grote regelmaat rolde er een dikke catalogus van de pers die in heel Nederland bekend was. De komst van  internet veranderde veel in het koopgedrag, ook dat van de Nederlander, waardoor in 2008 gestopt werd met de verkoop via die catalogus.

Wehkamp is zeer populair geworden doordat het de mogelijkheid aan de klanten bood om “gespreid te betalen”, ook wel het winkelen op afbetaling genoemd. Op hun website is, na enig zoeken deze vorm van afrekenen nu nog te vinden. Het bedrijf kwam na de intrede van de combinatie van computer en postcode, negatief in het nieuws omdat zij klanten een betalingsregeling weigerden, omdat zij, volgens de postcode, in een sociaal zwakke wijk zouden wonen. Tegenwoordig noemt men dat etnisch profileren, destijds moest men nog ontdekken dat het systeem niet klopte.

Nu schijnen er een fors aantal woningen gebouwd te gaan worden. Gezien de toegenomen verkeersdruk sinds 1974 moet er vast veel gedaan worden aan de geluidsisolatie van die woningen en lijken ze knap prijzig te gaan worden. Maar als de nieuwe bewoners nu eens gesubsidieerd worden met een goedkope inboedel en een gunstige betalingsregeling van Wehkamp, dan hoeft voor die huizen vast geen catalogus  gedrukt te worden. Zelfs geen dunne.

20-06-2021

 

Brand


Brand 1 bew

“Ik brand weer, ik brand weer van verlangen…” waren de beginregels van een lied door twee brandweermannen gezongen juist op het moment dat het alarm afgaat in de kazerne. In de jaren 70 of 80 zong het komisch duo De Mounties het in een sketch waarin ze wilden laten zien dat elke brandweerman wel van een goede fik houdt.

Woensdag konden de Zwolse brandweermensen hun lol op toen er, rond de klok van half vijf in de vroege ochtend, brand uitbrak bij Recyclebedrijf PreZero. In of naast een  sorteerband is de brand ontstaan en in de kortste keren stond de hele bedrijfshal in lichterlaaie. Het bedrijft ligt op het Industriegebied De Hessenpoort aan de noordkant van Zwolle waardoor de rook zelfs het verkeer op de A28 hinderde.

De brandweer schaalde op tot een zeer grote brand, die gelukkig beperkt kon blijven tot de ene hal en niet is overgeslagen naar de omliggende gebouwen. Kortom klasse werk van de blussers. De 15 medewerkers werden opgevangen bij de overbuurman ROVA. De medewerkers bij de overige buren moesten, wegens de enorme rookontwikkeling, een poosje wachten om met hun werkzaamheden te kunnen beginnen. En doordat de stads- en streekbussen van Keolis er in de buurt gestald worden, kwam ook het openbaar vervoer rondom Zwolle lastig op gang.

Zoals de Stentor meldde is het recyclebedrijf PreZero eigendom van de multimiljardair Dieter Schwartz, die ondermeer ook  de supermarktketen Lidl bezit. Het bedrijf verwerkt jaarlijks zo’n 80.000 ton PMC-afval, dus ontstaat er, nu de belangrijkste sorteermachine is uitgevallen, wel een probleem.

U vraagt zich misschien af, waarom, ik er vandaag zoveel aandacht aan besteed, er brandt toch wel vaker iets in onze regio?  Nou, het komt voornamelijk door de naam van het bedrijf. Die Dieter Schwartz en zijn medewerkers zullen het financieel wel kunnen uitzingen.  Maar ik ben toch bang dat het bedrijf geen herstart meer gaat maken en dat er gebeurt wat de naam PreZero al doet vermoeden.  Dat alles “VoorNiks” is geweest.

17-06-2021

 

Dank


042 DANK bew

U kent dat verhaal vast wel, van de man die acht betontegels nodig had voor een paadje in zijn moestuin. Op een avond dacht hij er stiekem een paar mee te nemen in een opgebroken straat waar die tegels zo ongeveer voor het oprapen lagen. Net had hij de eerste twee tegels in handen om ze in de achterbak te leggen, of de politie stopte naast hem. Wat hij aan het doen was? De man antwoordde met: “Ik had deze acht tegels over en ik dacht, die kunnen ze hier wel gebruiken, ben ik ze kwijt.” Waarop de politieagent sprak: “Nee, daar beginnen we niet aan. U legt ze  terug in uw auto en neemt ze maar mooi weer mee!”

In 1926 waarschuwde de ANWB ons Nederlanders al dat we onze rommel niet in ‘t  Bosch moesten achterlaten. Veel geholpen heeft het blijkbaar niet want niet alleen het bos, maar de wegbermen, het strand, de rivieren, je kunt het zo gek niet bedenken, of wij, de Nederlanders, laten er rotzooi achter. Helaas worden er slechts weinigen  door de politie betrapt.

In de Stentor van maandag wordt er uitgebreid aandacht aan besteed. Op de voorpagina wordt de vraag gesteld: “Mankeert er iets aan de opvoeding?” Met als antwoord:  Een beetje wel. “Ze groeien op als prinsjes en prinsesjes en die ruimen ook nauwelijks op”.

Verderop in de krant wordt dat beeld genuanceerder. Bijvoorbeeld met: “Kinderen die na 1970 geboren werden, zijn in het algemeen gewenst. Ouders willen dat hun kind zo gelukkig mogelijk is en geven ze hem of haar niet op hun donder.” Alles aldus massa-psycholoog Hans van de  Sande die opgroeide in Apeldoorn.

We kunnen dus welhaast concluderen dat we er bijna allemaal schuldig aan zijn. Als daders, als opvoeders, als oogluikend toestaanders en ga zo maar door.  Eėn troost, en het klinkt tegenstrijdig, de jeugd van tegenwoordig is steeds meer bereid om in actie te komen tegen het groeiend afval probleem. Hans van de Sande meldt dat ook, volgens het krantenartikel.

Er is dus nog hoop. Het is en blijft heel simpel: We moeten allemaal ons eigen “stoepje” schoonhouden, of het nu acht of meer tegels heeft.

15-06-2021

 

Zaterdagavond


ZATERDAGAVOND bew

De Deense voetballer Christian Eriksen heeft zaterdagavond op het randje van de dood gezweefd.  Gelukkig, overleefde hij kritieke minuten door adequaat optreden van medespelers en aanwezige medische hulptroepen. Miljoenen mensen konden het, net als wij thuis, op televisie live volgen. ‘t Was tijdens een EK-voetbalwedstrijd, vandaar.

Het waren indringende beelden voor de betrokkenen zoals familieleden en leden van het Deense team. Ook voor de tegenstanders, de Finse spelers, waren het aangrijpende minuten waar, naar mijn idee, het hopen op en bidden om een wonder centraal stonden.

Nog nooit heb ik een bijna vol stadion zo zien meeleven en konden ook al die miljoenen tv-kijkers weer eens zien dat voetbal meer is dan een spelletje. Dat het ook verbroederen kan en dat er zeer zeker ook respect kan zijn voor de tegenstander.

Waar ik me enorm over verbaasd heb is dat de UEFA zoveel tijd nodig had om te besluiten dat de wedstrijd, die alleen onderbroken was, al dan niet gestopt moest worden. Eigenlijk kon niemand zich voorstellen –  het reanimeren was te zien en er kwam zelfs een AED aan te pas –  dat er doorgespeeld zou gaan worden. Daarvoor waren ook de emoties te groot.

Toch werd er doorgespeeld, naar gezegd werd, omdat Eriksen daar via FaceTime om had gevraagd. Dat  zal hij ongetwijfeld gedaan hebben, maar men had dat niet moeten meenemen in de afwegingen. Het verdere verloop van de wedstrijd, toonde aan dat op veel momenten de concentratie van de spelers van beide landen afwezig was.

Temeer toen zondag bleek dat de Deense spelers zelfs slachtofferhulp nodig bleken te hebben. Persoonlijk ben ik ervan overtuigd dat de commerciële aspecten de overhand hadden.

De UEFA heeft overal regeltjes voor, dat was bijvoorbeeld te merken bij  de rel om de shirts van Oekraïne. Zaterdagavond hadden er voor de hand liggende regels gehanteerd moeten worden. En als ze er niet zijn, is dat een grof schandaal.  Alsof het nooit eerder op een voetbalveld is gebeurd, we hoeven maar aan Ajaxied Nouri te denken. Ook op de Nederlandse voetbalvelden, ja ook op die van Zwolle, gebeuren dit soort nare voorvallen.

Geld mag dan nooit een rol spelen.

13-06-2021

 

Druk


040 DRUK bew

‘t Is al even geleden, maandagavond was het. In het Acht uur Journaal van de NOS was een item over het thuiswerken. Ene Ineke Kooistra trad er in op en viel me op door haar achternaam die ook in onze familie voorkomt, m’n moeder heette zo.

Het item begon met de uitspraak van demissionair-minister president Rutte dat thuiswerken, de hele zomer nog de norm blijft. Dat fragment schoot me vandaag weer te binnen toen ik opnieuw moest constateren dat het op de grote wegen rond Zwolle, drukker en drukker aan het worden is. Zo druk dat, zo was elders te lezen, de filedruk weer aardig begint toe te nemen en het Openbaar Vervoer steeds weer meer in zwang raakt. Kortom, we zijn op weg  terug naar het oude normaal ? Willen we dat ?

Die Ineke Kooistra is CEO van Young Capital een groot uitzendbureau met 33 vestigingen, waarvan er 28 in Nederland. Ook Zwolle kent een vestiging aan de Assendorperdijk.

Ineke Kooistra is van mening dat de “jonge mensen” weer naar kantoor moeten kunnen komen. Dat kan bij haar bedrijf, zegt ze, want “het geeft energie” en het “werkt makkelijker”. Dat laatste lijkt me niet meer dan logisch voor een uitzendbureau, maar kan toch niet de reden zijn om “je eigen gang” maar te gaan.

Dat je het voor “jonge mensen” opneemt is begrijpelijk, helemaal als je bedrijf “Young Capital” heet. Werknemers echter blijven niet altijd jong, integendeel, ze moeten steeds langer doorwerken. Het jonge kapitaal veroudert snel, maar dat wil allerminst zeggen dat er dan door hen geen energie meer gegeven wordt aan hun collega’s en dat het moeilijker werken wordt.  Als altijd  gemeend wordt dat de jeugd de toekomst heeft, wil dat ook zeggen dat het heden aan de ouderen toe behoort.

Ineke Kooistra vatte haar standpunt samen met een oproep aan alle werkgevers en ik citeer: “Geef de jonge mensen de kans op kantoor te komen, leg het niet zo op! Het is lang genoeg geweest.”  Gelukkig kwam er ook nog een weldenkende Zwollenaar Jacco Vonhoff, voorzitter van MKB-Nederland, aan het woord. Hij kon wel begrip opbrengen voor de ideeën van Ineke Kooistra, maar hij sloot het item toch af met: “Werk zoveel mogelijk thuis, als je kunt!”

Zolang de wereldkaart door Corona nog steeds vooral geel gekleurd is, kan niemand zeggen, doe maar weer gewoon, het is lang genoeg geweest. Zelfs niet als je Kooistra heet.

10-06-2021

 

KWF


039 KWF bew

Als men je verwijt ten onrechte miljoenen te hebben verdiend aan handel in mondkapjes, en je erkent dat, meer dan een jaar later, in een opiniërend televisieprogramma, dan is er wel wat aan de hand. We zagen zondagmorgen de heer S v L ( verdachten horen met hun  initialen vermeld te worden ) een poging doen om iets van zijn handel en wandel, in het voorjaar van 2020, nog recht te praten.

Dat hem dat niet zou lukken, wist hij, zo bleek uit zijn verhaal, al sinds juli van het vorig jaar omdat hij toen ontdekte dat hij er veel geld aan over zou houden. Alleen hield hij er toen zijn mond over en bleef volharden in zijn verhaal over “een actie om niet” ten behoeve van zorgmedewerkers.

Natuurlijk wordt er verdiend aan Corona, net zoals er geld door verloren wordt. De horeca lag zo goed als stil, de supermarkten verdienden meer dan normaal,  reisbureaus leden verlies terwijl producenten van dure koffiezetapparaten zich in de handen wreven.  Zo werkt een economie. Daar heeft niemand problemen mee. Maar alles heeft een grens.

Het meest verbazingwekkende vond ik wel dat S v L vertelde dat hij dat geld zou laten terugvloeien naar goede doelen zoals het Kankeronderzoek en de zorg voor kansarme kinderen. Alsof hij nu de meest geschikte man zou zijn om de bestemming van dit bedrag te bepalen.

Het is dan ook niet meer dan terecht dat het KWF en Kika, twee goede doelen op het door S v L genoemde terrein,  zo snel als mogelijk afstand namen van die plannen. Ja, terecht, want de goede luisteraar heeft ook gehoord dat hij dit geld goed zou beleggen en de opbrengst daarvan zou “teruggeven”.  En als hij misschien ooit in de schuldhulpverlening zou komen te zitten, hij misschien wel het eigenlijke bedrag zou gaan aanspreken.

Een goede vriend van me organiseert jaarlijks de huis-aan-huis-collecte mee van het KWF in Zwolle. In een Facebook-bericht vertelde hij me vanmorgen dat vorig jaar door Corona niet gecollecteerd kon worden. Dat heeft dik geld gekost. Laat de overheid die ten onrechte verdiende miljoenen snel terughalen en terug laten vloeien in de staatskas. Dan heeft elke Nederlander ietsje meer  en kunnen we dit jaar misschien wel tweemaal zoveel in de collectebus doen, als waaraan we gewend waren.

Trouwens, m’n  bovengenoemd vriend is wijkhoofd en liet ook weten dat er collectanten worden gezocht. Collecteren is ook een bijdrage.  Aanmelden kan via: https://collecteweb.nl/aanmelden

08-06-2021

 

Taal


038 TAAL bew

U kent kunstenaar Florentijn Hofman misschien wel van de enorme gele badeend en of door zijn deelname aan de laatste “Wie is de Mol?”. Op Radio 1 hoorde ik donderdag een interview met  hem omdat van hem in de Sint Janskerk in Schiedam een kunstwerk te “beleven” valt. Een reusachtige groene cocon , 9 meter hoog en 26 meter lang. Je kunt er in en waant je in een andere wereld. Met grote regelmaat wordt op het orgel van de kerk een speciaal muziekstuk van de kunstenaar en componist Jasper le Clercq ten gehore gebracht.

Wat mij opviel in het interview was het taalgebruik van Florentijn. De combinatie van het cocon-bezoek en het orgelspel – overigens geen opname maar ter plekke gespeeld door de stadsorganist Arjen Leistra –  werd een “soundscape”  genoemd, en de kerken in de omgeving waren “connected” aan elkaar.

Aan dit interview moest ik denken toen ik zaterdagmorgen het Programma “De Taalstraat” beluisterde. Een programma van Frits Spits, dat uit liefde voor de Nederlandse taal wordt gemaakt. En waar vast mooie woorden gevonden zouden zijn, als vervangers voor de twee Engelse termen hierboven genoemd.

Vast onderdeel van “De Taalstraat” is het Vergeetwoord.  Een woord, aangereikt door een luisteraar, dat dreigt, doordat het vergeten wordt, te verdwijnen uit onze taal. Zaterdag was dat vergeetwoord: “misdadig” dat vervangen lijkt te worden door crimineel of terrorist terwijl die, wat ons taalgevoel betreft, toch een ietwat andere betekenis hebben.

Hoewel ik als geboren Zwollenaar niet opgevoed ben in en met de Zwolse taal, ben ik die, naast het Nederlands wel zeer gaan waarderen. Ik vind het ook jammer dat die taal, en heus u mag het van mij ook een dialect noemen, heel langzaam verdwijnt, of vervangen wordt door woorden uit een ander landstaal. Ik ben er van overtuigd dat de Zwols sprekenden onder ons dat ook zo ervaren.

Waar ik, nu ik dit schrijf, het meest nieuwsgierig naar ben is welke Zwolse woorden tegenwoordig gemist worden, omdat ze zo lekker bekten of gewoon omdat het zo duidelijk was wat ermee bedoeld werd.

Kent u zo’n welhaast vergeten Zwols woord, laat het me dan, graag voor 6 juli 2021 a.s. weten via een mailtje aan Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. .

Elke inzender krijgt van mij een reactie en wellicht heb ik weer wat stof tot schrijven.

06-06-2021

 

Flitsen


037 FLITSEN bew

Op internet stond te lezen waar in Zwolle de meeste “flitsbekeuringen” worden uitgedeeld. Dan blijkt dat de Zwartewaterallee met een aantal camera’s veruit de meeste overtredingen oplevert. Er bezwaar tegen maken is meestal onterecht of vechten tegen de bierkaai.

Mijn vader  kreeg ergens in 1943 zijn rijbewijs. Van een maximumsnelheid was nog geen sprake. Dat was pas op 1 oktober 1957 en gold enkel voor de bebouwde kom. De eerste keer dat hij daarvoor werd bekeurd,  heeft hij dat bij de rechter aangevochten. Hij maakte bezwaar tegen de werkwijze van een drietal politiemannen die de controle samen uitvoerden.

Het ging namelijk aldus: Agent 1 stak zijn hand omhoog als de onderzochte auto hem passeerde. Agent 2, die exact 100 meter verder stond drukte bij het opsteken van de hand door Agent 1, zijn stopwatch in en deed dat opnieuw als de auto hemzelf  passeerde.

Aan de hand van de afgelegde tijd (zo’n 7 seconden) constateerde Agent 2 dan of de auto te hard reed. Was dat het geval gaf Agent 2 een seintje aan Agent 3 die weer verderop stond en die hield dan de te hard rijdende auto aan.

Mijn vader had, net als ik nu, een en ander uitgerekend en legde de rechter voor dat als Agent 1 ook maar 1 seconde te laat zijn hand op stak, bijvoorbeeld omdat hij aan de overkant een “mooie meid” zag lopen, hij dan al bekeurd zou worden voor zo’n 10% te hard rijden, laat staan dat Agent 2 diezelfde dame in het vizier had en ook nog op het verkeerde moment de stopwatch indrukte. Kortom onzekerheid en onnauwkeurigheid alom.

De rechter, zo ging mijn vaders verhaal verder, – waarbij gezegd moet worden dat senior z’n verhalen graag mooier maakte – vond het geheel komisch en kon hem geen ongelijk geven. De bekeuring werd ingetrokken.

Gelukkig is onze rechtspraak nog steeds zo goed dat dit soort onvolkomenheden worden opgelost. De huidige techniek maakt het, mensen als mijn vader, tegenwoordig wel erg moeilijk om op een originele manier onder een bekeuring uit te komen. Wie weet nog net wel met: “Sorry, hoor, ik was onderweg naar het stadhuis, voor een flitshuwelijk”.

03-06-2021

 

Soldaat


036 SOLDAAT bew

Aan de Vondelkade hier in Zwolle, stond, op de hoek met de Nicolaas Beetsstraat,  in de jaren vijftig het bedrijf Schotkamp Staalbouw.  Daar repareerde het bedrijf voor defensie diepladers voor tanks, die dan meestal buiten het bedrijf geparkeerd stonden. Wij als jongens in de lagere school leeftijd, speelden er vaak. En wel het spelletje “Soldaatje”. We kropen achter en onder de wagen langs en door,  om elkaar schietend met een, uit een houten plank gezaagd geweer, “uit te schakelen”. En kregen ruzie wanneer niet geloofd werd dat iemand de klos bleek te zijn.

Jaren later hoorden we over kindsoldaten in Afrika en begrepen dat het helemaal geen onderwerp is om als  “leuk spelletjes” toe te passen. Gelukkig willen er nog wel steeds jongeren het leger in. Niet om het spelletje maar omdat het nog alijd bittere noodzaak blijkt te zijn.

Bij een enkele medewerker van defensie gaat werkelijkheid en fantasie soms door elkaar lopen. Dezer dagen lezen we over de Belg Jürgen Conings die zich ergens, naar het lijkt in een natuurgebied, verschanst heeft en met echte wapens dreigt. Hij is dan ook een echte militair. In Frankrijk pakten ze maandag ook een doorgedraaide ex-militair op die sinds zondag gezocht werd. Aardig sneller dan in België, dat kunnen we wel constateren.

Of het feit dat beide mannen (ex-)militair zijn, een rol speelt in het geheel, is nog maar de vraag. Dat het voorhanden hebben van wapens dezer dagen een belangrijke rol speelt, moge wel duidelijk zijn. In de Verenigde Staten is het  bezitten van een vuurwapen een grondwettelijk recht. Toch gaat het er vaak fout.

In Nederland hebben beoefenaars van de schietsport vaak een wapenvergunning. In mijn optiek is het nog maar de vraag of het een daadwerkelijke sport is. Dezer dagen zag ik nog iemand op kleiduiven schieten. Toch niets anders dan een diervriendelijke versie van het doodschieten van opvliegende vogels. Bij deze sporters, leden van een schietclub, gaat het ook bij ons wel eens mis. We hoeven maar terug te denken aan het drama in Alphen aan de Rijn.

Als een belangrijke reden om schutter te mogen zijn, is om een deel van de vrije tijd te doden, blijft het een discutabel gegeven.

01-06-2021

 

Van Rossum


035 Van ROSSUM bew

Als oprechte Zwollenaar is het eerste dat mij in gedachte schiet, bij het horen van die naam, zijn de Van Rossums, die al decennialang aan de Thomas à Kempisstraat in ijzerwaren en gereedschappen doen. Van vader, op zoon, op kleinzoon, met vakkundig en vooral humorvol personeel.

In de Stentor van jl. zaterdag las ik een uitgebreid artikel over Maarten, Vincent en Sis van Rossum, waarvan de eerstgenoemde wel de bekendste tv-persoonlijkheid is. Het artikel besluit met een opmerking van Maarten dat massatoerisme  een van de grootste plagen is die de mensheid overkwam. Dat hij daar wellicht voor een groot deel gelijk in heeft,  daarvoor hoef je maar naar bijvoorbeeld Giethoorn of Kinderdijk te kijken.

Ze waren vorige week te zien tijdens hun bezoek aan Kampen, waar de tocht met de welbekende Kamper Kogge het drietal Van Rossum erg aansprak. Enkele dagen later konden we lezen dat er in Kampen veel bezoekers waren, die de trip van de Van Rossums gelijk wilden herhalen. Of er nu al van massatoerisme sprake was vertelde dat artikel ons niet.

Dat de Van Rossums met hun programma”s steden promoten, moet kunnen. Over het nut en de vormgeving valt te twisten, net zo  als er mensen zijn die graag naar het programma kijken, als dat er zijn die de drie familieleden verafschuwen.

Ooit bezochten ze  Zwolle. Het was te zien, ik meen, in januari 2019. We zagen het drietal ondermeer bij de Peperbus, de Sassenpoort, de Onze Lieve Vrouwe Basiliek, het Openluchtbad, Museum De Fundatie en het Voerman Museum in Hattem.

Dat laatste heb ik toen, en ook nu, nooit begrepen. Hattem, aan de andere kant van de IJssel, ligt in een andere provincie, is een stadje met eigen stadsrechten en hoort niet bij Zwolle. Historisch niet, gevoelsmatig niet en cultureel niet. Er had veel beter een bezoekje gebracht kunnen worden aan Het Vrouwenhuis aan de Melkmarkt of de Beeldentuin Anningahof, in de nabijheid van het  Van der Valk Hotel.

De echte Kampenaren zullen vast ook betere plekjes hebben geweten dan die vorige week op televisie vertoond werden.

En als u nu denkt, Dick, je slaat de spijker op z’n kop, bedenk dan dat ik dat nou juist geleerd hebt bij de Van Rossums van de IJzerwaren.

30-05-2021

 

Nieuw


034 NIEUW

“Nieuwe eigenaar “wegrestaurant” aan N35 in Heino ziet kansen waar veel mislukte. Bennie Nijboer (66) uit Wijthmen heeft het pand gekocht waar voorheen Bij De Buurvrouw, Pannenkoekenrestaurant Peter Pan, Billy’s Steakhouse en Schnitzelrestaurant Tirol huisden. ,,Hoe harder mensen zeggen dat het niets wordt, hoe harder ik bezig ga om het tot een succes te maken.” “aldus een bericht in De Stentor” van woensdag jl..

En ja, er is veel mislukt in het pand terwijl het bedrijf dat er heel lang in gevestigd is geweest niet wordt genoemd. De eigenaar van het pand was Wim Mulder, eind jaren zestig een bekend figuur in de Zwolse horeca. Zo opende hij de “Irish Inn” in de Sassenstraat en “Het Theatertje”, het latere “De Doctor” in de Voorstraat. 

Het bedrijf aan de weg naar Heino heette, in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw, “Motel Salaborgh” en het werd gerund door de familie Scheffer. Mensen die 7 dagen in de week, 365 dagen van het jaar leefden voor hun bedrijf.

Er was een grote “zaal” die fungeerde als cafė-restaurant en er waren, in mijn herinnering, zo’n tien motelkamers, waar vooral vertegenwoordigers op doorreis of technische mensen, die voor een meerdaagse klus in de buurt moesten zijn, gebruik van maakten.

Naast de tapkast stond de “familietafel”, de tafel waaraan het gezin Scheffer het

privėleven leidde. Ze woonden letterlijk in het  cafė-restaurant. Moe Scheffer, zo werd ze door veel klanten genoemd zat er en praatte veel. Hetgeen haar een speciale charme gaf, omdat ze dat, door haar afkomst met een Duitse tongval deed. 

Pa Scheffer bemande de keuken, was een heel goede kok en bekend om zijn  gebakken biefstukken van hoge kwaliteit. De dochter “liep in de bediening” en de zoon –  die geen horeca-bloed had en naar ik  meen fysiotherapeut was –  sprong bij als het nodig was.

Alleen al die familie Scheffer verdient het dat, na alle mislukkingen nadat ze met pensioen gingen, er nu weer een goed lopend horecabedrijf van wordt gemaakt.

Aan Bennie Nijboer zal het niet liggen, geloof ik.

27-05-2021

 

Gelijk


033 GELIJK bew

Er is wat gediscussieerd, sinds we in het corona-tijdperk leven, over de effectiviteit van de voorgeschreven maatregelen om ons tegen Covid-19 te beschermen. Al heel snel werd duidelijk dat er verschil van mening was over het nut van mondkapjes. Het opperhoofd van het RIVM, de ons allen intussen bekende heer Jaap van Dissel, sprak lang over “weinig of geen effect” en toen het toch een voorschrift werd noemde hij het een “politiek besluit”.

Maurice de Hond, opiniepeiler, beweerde bij hoog en bij laag, nadat hij er een studie van had gemaakt, dat de aerosolen een belangrijke rol spelen bij besmettingen door dit virus. Hij wordt daarvoor door velen op handen gedragen hoewel, naar mijn idee, door nog meer anderen verguisd. Dit voor het broodnodige evenwicht in het denken hierover.

Opvallend is, zo las ik in het wat langere dan een normaal weekend, dat beide zaken nu na wetenschappelijke onderzoeken, als het ware worden erkend.  De zaak van de aerosolen is mij te technisch om er een oordeel over te kunnen hebben.  Bij de mondkapjes viel mij het tussenzinnetje op: “mits correct gebruikt en door veel mensen gedragen”. 

Ze gaan daarbij uit van het begrip “universal masking”  waarbij mensen, als ze deelnemen aan de samenleving altijd een mondkapje dragen. Bovendien benadrukken de wetenschappers dat ook maatregelen als afstand houden en ventilatie nog steeds belangrijk zijn.

Het gaat er op lijken dat besloten is iedereen met een mening over dit onderwerp maar gelijk te geven, in de hoop dat de verschillen worden overbrugd. Vandaar dat ik vandaag een foto heb gemaakt van het beeld van Joan Derk van der Capellen, een controversieel politicus, die een deel van zijn leven – tot zijn dood in 1784 – in Zwolle woonde. Van hem las ik ooit onderstaand citaat, dat duidelijk maakt dat gelijk krijgen en gelijk hebben ondergeschikt moet zijn aan een belangrijke principe.

“Alle mensen worden vrij geboren. Sommigen zijn zeker begiftigd met een grotere intelligentie, een sterkere wil of een groter deel van de rijkdom dan anderen, maar dat geeft hen - hoe slimmer, hoe sterker, hoe rijker - niet het minste recht om te heersen over hoe saaier, hoe zwakker, hoe armer.”

25-05-2021

 

Groen


032 GROEN bew

‘t Zal wel aan de beginletter liggen maar in zowel  Zutphen als in Zwolle wordt het de bewoners lastig gemaakt als het om hun huisvuil gaat.  Ik begreep dat in Zutphen nu ook het “plastic” naar een ondergrondse container moet worden gebracht. De grijze containers die men ervoor had, worden al opgehaald terwijl de ondergrondse er nog niet zijn.

In Zwolle wil de gemeente dat wij minder restafval naar de ondergrondse brengen en er is bedacht om het vak waarin de volle vuilniszak gestopt moet worden, te verkleinen. Dan, zo is de gedachte, wordt er minder vaak een volle zak naartoe gebracht.  Fout ! Dat gaat alleen gebeuren als er per “inworp” betaald moet gaan worden. Zoiets zal het wel worden anders is de hele operatie zinloos.

Jammer, want onbedoeld naar ik hoop, wordt een aantal mensen hier financieel de dupe van. Ouderen bijvoorbeeld voor wie het niet meer mogelijk is een zware vuilniszak te dragen, of gehandicapten en bewoners van hoogbouw zonder lift, noem maar op. En dat alles om zo goed mogelijk als “groene gemeente” in de boeken te komen staan. Voor het gemak wordt het ongemak  van meer “gedumpt” afval in het milieu maar vergeten.  Kortom veranderingen in het ophalen en verwerken van huisvuil heeft veel mėėr impact dan enkel dat extra wandelingetje naar de ondergrondse container.

Wethouder Dogger noemde het een fout in de communicatie dat de burger hiervan niet op de hoogte is gesteld. Toch gaan alles gewoon door. Zou er niet opnieuw begonnen moeten worden en de inspraak zijn werk laten doen? Er zijn vast Zwollenaren die hier heel spitsvondige ideeën over hebben.

Wethouder Dogger is, zo blijkt de laatste weken uit de berichtgeving, ook degene die enthousiast is voor het verschijnsel van de groene “Go-scootertjes”, waarvan er 150 stuks in Zwolle blijken te gaan komen en die overal geparkeerd mogen worden. Juist het laatste veroorzaakt overlast. Een argument hiervoor was ook het “vergroenen” van de stad. Van enige communicatie vooraf van gemeentezijde kan ik mij niets herinneren.

Het ergste is wel dat door wethouder Dogger werd beweerd dat nu ook mensen met een kleine beurs kunnen scooter rijden. Ik vermoed dat de heer Dogger zelf het rekensommetje nog niet heeft gemaakt wat het aan geld en moeite kost om een simpel ritje te beginnen. Of staat er, als extra service,  iedere morgen zo’n groen scootertje voor zijn deur geparkeerd dat automatisch als eerste naar de ondergrondse container rijdt?

23-05-2021

 

Boa's


031 BOA'S bew

“De politie heeft maandagavond vier zwartrijders opgepakt die zich vervelend gedroegen in de trein tussen Kampen en Zwolle en zich niet hielden aan coronamaatregelen. Vorige week was het ook al raak op het ‘Kamperlijntje’ toen jongeren buitengewoon opsporingsambtenaren (boa’s) molesteerden. De vakbond voor boa’s is het zat en eist maatregelen van vervoerder Keolis” aldus een bericht op de site van de Stentor, dezer dagen.

Voor mij is het “Kamperlijntje” altijd al een bijzonder stukje spoor geweest. Al was het alleen maar door de overlast die we er als scholieren in de Veerallee van ondervonden.

Maar het was ook weer makkelijk.  Voor de prijs van een perronkaartje, destijds een dubbeltje, kon je op station Zwolle instappen en op station Veerallee uitstappen. De conducteur kon op dat korte stukje toch niet de kaartjes controleren. Voor de jonge kijkers, zo zeggen ze dat tegenwoordig op televisie, we praten over de jaren zestig van de vorige eeuw.

Het was de tijd dat reizigers nog ontzag hadden voor de conducteur. Die, als het een grotere trein betrof werd bijgestaan door een hoofdconducteur, herkenbaar aan zijn rode conducteurs-pet. Op abonnementhouders na moest iedereen een kaartje kopen in de hal van het station. Dat vergde soms meer tijd dan waar je op hoopte, dus tijdig van huis gaan was een must. Het kaartje was van bijna massief karton met een formaat van, zo’n drie bij zeven centimeter. Bij controle knipte de conducteur er met een speciale tang een gaatje in ten teken dat de, meestal eenmalige, controle was geschied.

Nu kun je thuis je kaartje via internet bestellen en uitprinten en daarna gaat alles sneller dan in de tijd van de respect afdwingende  conducteur.  De reizigers lopen sneller, de overstaptijden zijn korter, de haast is groter, kortom voor treinreizen moet je nu stressbestendig zijn. Irritatie is, zeker in de spits, een meereizende passagier.

Geen wonder dat conducteurs en reizigers tegenwoordig een kort lontje hebben en de eerstgenoemden de hulp van de hierboven genoemde boa’s in roepen. Dat is jammer. Was vroeger een treinreis op zich al een leuke, door de onbekendheid een ietwat spannende aangelegenheid, tegenwoordig is het voor velen een irritante hindernis tussen twee activiteiten in. Daar helpt geen vadertje lief, met een rode pet op, meer aan.

20-05-2021

 

Rolex


030 ROLEX bew

Ik weet niet hoe het u vergaat, maar met grote verbazing kijk en luister ik steeds vaker naar sommige verhalen in het nieuws of in verwante media. Zo leggen bijvoorbeeld vleermuizen, zowel nieuwbouw als sloop stil. Zo vaart rond middernacht een binnenschipper de Gerrit Krolbrug in de stad Groningen aan gort. Zo wordt er een beloning van 8500 euro uitgeloofd voor een tip om een overval op te lossen zo was te zien in het programma Opsporing Verzocht.

Ik verbaas me niet over het uitloven van een beloning maar wel over de grootte van het bedrag. Het ging om een overval in Zwolle in 2018. De dader(s) is of zijn nog steeds onbekend en het slachtoffer is behoorlijk toegetakeld. Maar waarom dan niet 1500 euro meer, afgerond naar een mooi bedrag ? Of is de hoogte afhankelijk van de zwaarte van het toegebrachte leed ?

Het werd naar mijn gevoel duidelijker toen bleek dat er een Rolex type Oister Perpetual en 10.000 euro aan contant geld gestolen was. Ook dat, die hoeveelheid contant geld vind ik verbazingwekkend.  Het slachtoffer handelde, volgens Opsporing Verzocht, via internet in chemicaliën. Dat lukt niet, lijkt me, met contant geld, zo is tenminste de normale gang van zaken niet op het wereldwijde web. De Rolex heeft, zo vond ik op internet een waarde van zo’n 8900 euro dus  ongeveer gelijk aan de beloning.  Het lijkt op een verzekeringskwestie.

Verzekeringen vergoeden zelden contant geld, vandaar dat het slachtoffer bij die genoemde beloning er zelf nog eens 10.000 euro bij doet, vermoed ik, en al doordenkend verandert mijn verbazing meer en meer in begrip voor de situatie.

Toch keert mijn verwondering langzaam weer terug. Want ik blijf het wat vreemd vinden dat een 23-jarige, die al voor bijna 20.000 euro bestolen is, uit eigen zak die beloning met 10.000 euro verhoogt. In het totaal is het toch  een bijzonder bedrag voor iemand die met een vriendin samenwoont of woonde op een kleine bovenwoning in de Zeeheldenbuurt.

Natuurlijk kan ik me vergissen, hetgeen beslist niet verbazingwekkend is.

18-05-2021

 

Prettig


029 PRETTIG bew

Wonen in Zwolle is een feest, dat vinden de meeste ras-Zwollenaren mogen we aannemen.  We horen dat ook steeds vaker zeggen door import blauwvingers.

Het komt allereerst, denk ik, doordat onze stad alles heeft wat een geliefde woonplaats behoort te hebben.

Zaken zoals een goed theater, goede horeca – welke plaats heeft ook een drie-sterren restaurant? –  en veel goede onderwijsinstellingen. En stad centraal in het land gelegen, met mooie natuur die direct aan de stadsgrenzen begint, een goed ziekenhuis en betaalbare huizen. Hoewel dat laatste wordt een heikel punt. Want steeds meer randstedelingen hebben die prijzenswaardige huizen ontdekt, waardoor ook hier de makelaars zich in de handen wrijven.

Uitzonderingen daar gelaten, heeft de geboren Zwollenaar daar, vermoed ik, vast wat moeite mee. Die was allang gewend aan het parkeerprobleem in de binnenstad. Met een mooi, heel oud stadscentrum – met smalle straatjes die gebouwd zijn in een tijd dat er zo nu en dan wat koetsjes en hand– en hondenkarren doorreden, is dat begrijpelijk. Die Zwollenaar die ook gewend was aan de ietwat gemoedelijker omgang met hun stadgenoten en die aan het dialect kon horen in welke stadswijk iemand was opgegroeid,

Ook niet gelukkig met de hang van de stadsbestuurders naar een alsmaar groeiende stad, niet gelukkig met een ondergronds woedende drugsoorlog, niet gelukkig met een dreigend vakantievliegveld in de nabijheid, om maar eens wat te noemen.

Het steekt de overtuigde Zwollenaar nog al eens dat, zoals in deze streken gezegd wordt, de westerlingen alles wat ten oosten van Utrecht ligt, heel lang hebben gezien als de onderontwikkelde rest van Nederland. Terwijl gemakshalve maar vergeten wordt dat de echt grote kopstukken uit de politiek, denk aan bijvoorbeeld Thorbecke en Troelstra uit dat deel van het land afkomstig zijn. Maar nu het financieel interessant wordt wil men er graag naartoe verhuizen.

Maar ach, zo is de Zwollenaar ook wel weer, we gunnen die westerlingen, ook wel ons plezier. En we heten ze van harte welkom. Wellicht nog een advies. Laat achter waaraan je de laatste jaren aan geërgerd hebt, begin hier met een schone lei. En ontdek hoe het wonen hier is. We konden het al veel langer zeggen, maar sinds dit weekend, is het weer eens bewezen: Zwolle is een moordstad !

15-05-2021

 

Hugo


028 HUGO bew

De landelijke politiek moet het hebben van een aantal Zwollenaren, Arie Slob, minister en CU-lid, bijvoorbeeld, Nelleke Vedelaar, voorzitter PvdA en Thom van Campen lid VVD. Toch wil ik het vandaag over een andere politicus hebben. Aan het slot wordt het u vast helemaal duidelijk.

Niet omdat hij een CDA-prominent is, maar omdat hij, in mijn ogen, een ijdel man is, heb ik iets tegen minister de Jonge. Misschien vergis ik me en is de man heel naturel. Hoewel, ik meen toch duidelijk een zonnebank kleurtje te zien, een haardos waarbij de föhn een belangrijke rol heeft gehad en dan de schoenen. Onlangs nog kwam hij op zondag in volledig wielrentenue aanrijden voor het corona-overleg in het Catshuis.

Toen hij enkele weken geleden, met een heel gevolg, kwam kijken naar de voorraad vaccins - ik meen twee sullige doosjes - schrok hij zich de pleuris, vroeg gelijk om een telefoon om een en ander te checken en verklaarde even later doodleuk dat het heel goed was, dat we maar zo weinig vaccins zagen. Duidelijk een reactie ingegeven door de paniek over de schade aan zijn imago.

Natuurlijk is zijn baan “a hell of a job” en ben je zeven dagen per week bijna dag en nacht in touw, maar een goed leider weet bij uitstek te delegeren. Hoeft nergens met de schoenneuzen vooraan te staan. Die hoeft gemaakte fouten niet recht te praten voor de televisie maar moet organisaties de mantel uitvegen als ze hun werk niet goed doen. Wij horen daar niets van de merken.

Geen Nederlander zit te wachten op adviezen over hoe hij of zij in het leven dient te staan. Natuurlijk horen we tot nader order ons wel aan allerlei regels te houden. Anderhalve meter, mondkapjes, handen wassen, zo nodig testen etc. etc.. Het is voor de overheid ontzettend moeilijk om die boodschap goed uit te blijven dragen. Wellicht is het hoognodig dat anderen dan de premier en deze minister dat doen. Na ruim dertig persconferenties, komt de sleet er in, vermoed ik zo.

Hoe dan ook, de minister moet in geen geval beweren dat niet naar het theater gaan ook een keuze is, dat je thuis ook een DVD kunt kijken. Dan ga je een reuzenstap te ver.  Dan mag Hugo zich de Boss wanen op het terrein van de Volksgezondheid, maar laten we wel wezen, d’r zit toch iets van een luchtje aan.

13-05-2021

 

10 mei


027 TIEN MEI bew

Op het moment dat ik deze column schrijf is het 10 mei en mag ik, net zoals m’n tweelingzus, onze verjaardag vieren (Dank, dank dank!). Ik ben van kort na de Tweede Wereldoorlog en in mijn eerste tien jaar werd vaak, als reactie op het horen van mijn geboortedatum, gezegd dat dat toch een vervelende dag was om jarig te zijn.

Het is namelijk de datum waarop in 1940 Nederland bij de Tweede Wereldoorlog betrokken raakte, door de inval van de Duitse troepen. Zo’n twintig jaar na die beruchte tiende mei, werd er zelden meer over gepraat. Toch sneuvelden er  in de eerste vijf dagen 2300 Nederlandse militairen, 1500 burgers en zo’n 2000 Duitse militairen, dat is terug te vinden. Aantallen gewonden kon ik niet vinden, die lijken in het vergeetboek te zijn genoteerd..

Er is de laatste decennia vaak gesproken over degenen die we jaarlijks in dit kader menen te moeten herdenken. Alsof we het risico zouden kunnen lopen dat te weinig of verkeerd kunnen doen. Ik weet dat hier heel verschillend over wordt gedacht vandaar dat ik zojuist een foto heb gemaakt van het blad van onze “omdenken-scheurkalender” van vandaag.

Angela Merkel heeft tijdens haar 5 mei-lezing gesproken over de vriendschap die na de oorlog is ontstaan tussen Nederland en Duitsland en ze benoemde ook uitdrukkelijk de slachtoffers van die oorlog. Wellicht is dat de methode, de beide uitersten verenigen.

Statistisch gezien, bedacht ik me, vielen er tijdens die vijf oorlogsdagen in mei 1940 per dag een veelvoud van het aantal doden per dag tijdens de hele oorlog. Misschien was dat ook wel de oorzaak van de opmerkingen in mijn vroege jeugd, Toen later de volle omvang van het oorlogsleed tot ons Nederlanders doordrong, waren we al weer een heel eind met de wederopbouw bezig en kreeg het onbekende verdriet de nodige aandacht.

Ook statistisch gezien zijn er vandaag, 10 mei, ruim veertigduizend Nederlanders jarig en vieren feest, zoals dat voor elke kalenderdag geldt. Samen 17 miljoen mensen op een klein stukje aarde, allemaal verschillend. Ik heb er geen oordeel over. Misschien wel te vaak een mening.

10-05-2021

 

Eenzaam


026 EENZAAM bew

Veel mensen lezen in hun dagblad elke dag opnieuw met veel interesse de overlijdensberichten. Ik ook, maar dat komt wellicht doordat ik een aantal jaren in de wereld van het uitvaartgebeuren heb mogen meedraaien. Daar houd je een beroepsmatige tic aan over.

Met grote regelmaat lezen we dan ook berichten van het overlijden van bekende Nederlanders, zoals onlangs nog dat van Heinze Bakker, bekend van Studio Sport. Meestal staat er dan elders, of een dag later, in diezelfde krant een wat uitgebreider nieuwsbericht over het heengaan van die BN’er.

Hoe anders kan het zijn bij minder bekende mensen. Zo zag ik deze week ook een advertentie van het overlijden van een naamgenoot van een kennis van me, wellicht viel de advertentie me daarom op. De betrokkene was, zo begreep ik uit de tekst, na een huwelijk met vele mooie momenten, overleden.

Ook was duidelijk dat het huwelijk kinderloos was gebleven, en misschien waren daarom in de tekst ook de woorden : “een huwelijk met vele mooie momenten” gebruikt, omdat de kinderloosheid hun leven voor een groot deel bepaald heeft.

In zo’n situatie blijft de nabestaande wel heel alleen achter. Net als de boom op de foto. Je weet je omringt door soortgenoten en voelt je toch alleen omdat de medemens net anders in het leven, of op een te verre afstand, staat.

Er is heel veel geregeld in ons landje, gelukkig is er geen troost van overheidswege. Helaas is goede troost bieden slechts weinigen gegeven. Toch kunnen we allemaal een passende rol spelen. Wat je naar mijn idee nooit moet zeggen is iets van: “Nou, kom op, het leven gaat verder, we gaan nu…….” gevolgd door een vaak ongewenste activiteit. Het tegenovergestelde hoeft nou ook weer niet. Iets in de trant van : “Je zult wel in een zwart gat vallen” want dat overkomt echt niet iedereen.

Een mailtje, een Whatsappje, een telefoontje of een bezoekje op z’n tijd doet wonderen. Op mooie volzinnen wordt zelden of nooit gewacht, wel op contact. Want verdriet slijt slecht als je wordt vergeten.

09-05-2021

 

Landmark


025 LANDMARK bew

Woensdag 5 mei is in het Park de Wezenlanden “#OPGEZWOLLE in bijna twee meter hoge letters onthuld door  Coby Zandbergen in haar functie als directeur van het Academiehuis Grote Kerk en door Jacco Vonhof naast Zwollenaar ook voorzitter van het MKB.

Ze onthulden, zo meldden de media daarmee een Landmark. In gewoon Nederlands een oriëntatiepunt.  Tenminste men hoopt dat het dat in de toekomst wordt,  net zo bekend als de jarenlang voor het Rijksmuseum staande tekst: I AMSTERDAM.

Het is, zo lees ik, de bedoeling dat de letters steeds na een bepaalde periode verplaatst worden. Dat lijkt mij op zich logisch want de plek waar ze nu staan is bepaald niet, op een paar grote evenementen per jaar na, een heel drukke plek in Zwolle.  Hoewel verplaatsen is wel in tegenspraak met de eigenschap van een Landmark.

Ik las dat het idee door velen heel leuk gevonden wordt, zo’n punt waar bezoekers aan Zwolle een foto bij maken en wat een trefpunt wordt. Een startpunt voor een stadswandeling of wellicht nog beter de start van een relatie. Romantische plekjes genoeg in Zwolle.

Er zijn ook Zwollenaren die, laat ik zeggen, de gekozen tekst niet kunnen waarderen. De eerlijkheid gebiedt me om te melden dat ik tot die groep behoor. “Opgezwolle” was een Zwolse rapformatie die van 1998 tot 2007 heeft bestaan en die een paar landelijk zeer bekende muzikanten heeft voorgebracht. Zo nu en dan komen die bij elkaar en maken ze een album en worden dan nog steeds door velen gewaardeerd. Maar na 2007 zijn er toch ook andere Zwollenaren die onze stad op de kaart hebben gezet, zoals bijvoorbeeld de broers Ronald en Michel Mulder die zich voor een landelijk en Europees publiek in de kijker hebben gespeeld.

Om deze discussie te voorkomen had men, vind ik, simpel voor “Zwolle” moeten kiezen. Zet er, in plaats van die enorme hashtag, het wapen van Zwolle voor en plaats het geheel permanent op, bijvoorbeeld, de Potgietersingel, schuin voor de Sassenpoort.

‘t Vergt wellicht een kleine verkeerstechnische aanpassing – maar als de Brink rigoureus gewijzigd kan worden, waarom dit niet ?  – want voor een mooie foto met een toeristen trekkende achtergrond, moet je wat over hebben.

Misschien moet Zwolle zich op dit punt nog eens oriënteren, of is “Landmarken” in dit verband ook goed Nederlands ?

06-05-2021

 

Namen


024 NAMEN bew

Het was goed om te lezen dat leden van de Rotary Club, ook dit jaar weer, het schoonmaken van de Stolpersteine voor hun rekening hebben genomen. Stolpersteine zijn een initiatief van de Duitse kunstenaar Gunter Demnig (Berlijn 1947). Hij noemde de stenen “struikelstenen omdat je er in figuurlijke zin over struikelt. Op de steentjes van 10 x 10 cm is een messing plaatje bevestigd. Hierin zijn de naam, de geboortedatum, eventueel de deportatiedatum en de plaats en datum van overlijden gestanst, De stenen zijn geplaatst in de stoep voor het laatste woonadres van de slachtoffers.

Om goed te kunnen lezen wat er op de stenen staat, moet je even stilstaan en het hoofd buigen. Een kort moment van bezinning op,  om te Talmoed te citeren: “Een mens is pas vergeten, wanneer zijn naam is vergeten.

Hoe belangrijk die Talmoed-tekst is  zijn wordt elke vijf jaar duidelijk, als de namen van 102.000 Joden,  Sinti, en Roma,  die in de Tweede Wereldoorlog vanuit Nederland zijn gedeporteerd en vermoord , in het voormalig kamp Westerbork worden voorgelezen.

Vorig jaar januari, 75 jaar na de bevrijding van Auschwitz, werd het voorlezen dat zo’n 116 uur in beslag nam, ook voor een deel door een goede vriend van ons, holocaust overlevende, gedaan.

Hij maakte het voor ons nog persoonlijker dan wat de bedoeling van het voorlezen al is, namelijk “het laten zien dat 102.000 geen getal is maar dat het om 102.000 keer een vader, een moeder, een oma, een broer, een nicht, een vriend gaat.”

In Zwolle zijn er nu 272 Stolpersteine geplaatst, en als corona niet meer tegenwerkt, hoopt men binnen afzienbare tijd het totale aantal van 454 stenen in Zwolle geplaatst te hebben.

Naast al die weggevoerde mensen zijn er ook heel veel anderen die hun leven hebben gegeven voor de vrijheid waarin wij nu leven. Een vrijheid die we vaak als zo vanzelfsprekend ervaren, maar die dat niet is. Zeker niet als je nadenkt over het verdriet dat er achter schuil gaat.

Het herdenken en vieren op 4 en 5 mei is daarom alleen al, de moeite waard.

Artikel over de Stolpersteine vindt u hier!

04-05-2021

 

Kennisgeving


023 KENNISGEVING bew

Op de dag, donderdag jl, dat er in de Tweede Kamer uitvoerig werd gediscussieerd over de wijze waarop de overheid omgaat met informatie aan die Tweede Kamer en beslist niet minder over hoe de overheid omgaat met informatie naar de burger – algemene conclusie: het moet veel en veel beter –  staat er ondermeer in De Stentor een pagina grote advertentie.

Het ministerie van Economische Zaken en Klimaat is de afzender en heeft dezelfde aanhef als deze column: Kennisgeving. Het geheel betreft, zo meldt de onderkop: Programma Energiehoofdstructuur.

Bijna bovenaan in het stuk staat tekst in het wit op een blauwe ondergrond afgedrukt, een zogenoemd kader,  kennelijk bedoelt als: Deze tekst is belangrijk.

Ik citeer voor u de eerste alinea:

Wat gaat er gebeuren ? 

De ambitie van het Programma Energiehoofdstructuur is tijdig te zorgen voor voldoende ruimte voor de nationale energiehoofdstructuur, op basis van een integrale afweging met andere opgaven en belangen, binnen een (inter)nationale context en waarbij een goede leefomgevingskwaliteit randvoorwaarde is. Het programma heeft betrekking op ruimtelijk beleid op land en de grote wateren en hanteert als tijdshorizon 2030-2050. Het gaat dus over het gehele Nederlandse grondoppervlak, uitgezonderd de Noordzee.

Ik weet niet hoe het u vergaat, maar ik haak dan al af, want dan denk ik: “Laat maar zitten, ik neem het wel voor kennisgeving aan” Voor deze column heb ik toch de hele pagina doorgelezen en ben uiteindelijke tot de conclusie gekomen dat, wil je meer over dit onderwerp weten dat je dat op internet kunt vinden, dat je mag schrijven, niet mag mailen, dat je ook kunt bellen en dat je twee digitale bijeenkomsten kunt bijwonen.

Verder wordt er uitgebreid verteld dat je een zienswijze kunt indienen  en hoe daarmee wordt omgegaan. Hoeveel vertrouwen je daarin hebt hangt, denk ik, af van je eventuele eigen  ervaringen met de overheid in dit soort zaken. Zienswijzen worden soms bij honderden tegelijk opzij geschoven, zoals bijvoorbeeld gebeurd is bij de plannen rond Lelystad Airport.

Als de overheid een werkwijze als bij deze Kennisgeving blijft hanteren en wij burgers komen daartegen niet in het geweer, zal van het broodnodige wederzijds vertrouwen nog heel lang geen sprake kunnen zijn. Vrees ik met grote vreze.

02-05-2021

 

Terassen


022 TERASSEN bew

Afgelopen woensdag om  twaalf uur mocht de horeca de terrassen weer openen en hoewel het hier en daar nog frisjes was, werd er toch behoorlijk gebruik van gemaakt. De vraag is wel of de baten opwegen tegen de lasten, daar heb ik zo mijn twijfels over. Sommige bedrijven vragen vooraf te reserveren. Maar net als bij het vaccineren komt een behoorlijk percentage niet opdraven. Het gaat er op lijken dat wij Nederlanders dat gewoon gaan vinden.

Net zo gewoon als al de terrassen . “Papje” – het alias van de welhaast rasechte Zwollenaar Gerrit van der Kooy –  schreef er vorige week in De Swollenaer al over. In zijn jeugd waren er geen terrassen. Hij vroeg zich af, door mij samengevat, of er niet teveel aandacht voor die terrassen is dezer dagen. Moet het vaccineren niet alle aandacht krijgen, want dat is nog steeds meer dan hoognodig.

Gerrit is geen tegenstander van de horeca, net zo min als ik dat ben, integendeel. De horeca moet wel blijven bestaan, vandaar die heropening der terrassen. Het moet weer gezellig worden. Maar de juiste prioriteiten stellen is nog een hele kunst, dat blijkt maar weer.

Maar nu we het toch over de terrassen hebben.  Ze waren er al in vele soorten en maten, al jaren voor de corona-crisis. Liep je toen bijvoorbeeld over de Blijmarkt, ter hoogte van Odeon of in de Sassenstraat, moest  je soms als wandelaar het trottoir verlaten, want  je gang werd geblokkeerd door terrasmeubilair, vaak inclusief gebruikers ervan.

In welk segment van de horeca het bedrijf zich ook bevindt –  café, restaurant, snackcorner, broodjeswinkel, noem maar op –  iedere eigenaar daarvan meent recht te hebben op een stuk openbare weg om er een terrasje neer te poten. In de Diezerstraat dien je vooral in het laatste deel,  zigzaggend te winkelen, waarbij ik me afvraag of elke niet-horecazaak er nou zo gelukkig mee is. Daar hoorde ik de term “terrassenterreur”.

Als de gewone winkel wordt weggedrukt door de horeca, komt er op den duur steeds minder publiek naar de binnenstad en gaat de horeca aan zichzelf ten onder.

Dan wordt het pas een onplezierige boel.

29-04-2021

 

Rood


021 ROOD bew

Als het niet zo gênant was, zou ik er smakelijk om hebben kunnen lachen.  Een groep  demonstranten liep jongstleden zaterdag door het centrum van Zwolle. Nou ja, voor zo ver ze het wisten te vinden, dat centrum. Ze eindigden bij het oorlogsmonument.

“Code Rood “ noemen ze zichzelf en kwamen naar eigen zeggen uit Friesland, Groningen en Rotterdam. De groep is tegen vaccineren, tegen het testen en de “ondemocratische” maatregelen die het kabinet Rutte neemt.  Of, zoals ze het later “positiever” verwoorden: “Voor liefde, voor vrijheid en democratie”, aldus de tekst in De Stentor.

Waarom ik er over begin? Zeker als schrijver heb ik het recht op het uiten van een vrije mening hoog in het vaandel staan. Dat recht is in onze grondwet opgenomen om te voorkomen dat het geven van je mening verboden wordt. Het is er echt niet in gekomen om te stimuleren elke mening, te pas en vooral te onpas, dan ook maar te ventileren.

Dat gebeurde bij de groep hierboven genoemd.  Hoe kom je er op om in Zwolle rond te gaan lopen met een spandoek dan wel bord, met de tekst: STOP POLITIE GEWELD!

Er is denk ik, geen Zwollenaar te vinden die in deze stad enig gewelddadig politie-optreden rond de corona-regels kan bevestigen.  Ja, hooguit  een iets harder dan normaal optreden tegen rellende jongelui op de eerste avond bij het ingaan van de avondklok.

Eigenlijk is het allemaal een zielige vertoning. Enkelingen, die in hun eigen verzinsels zijn gaan geloven, ontwrichten andere mensen geestelijk. Met als gevolg dat die nu menen dat vaccinatie onzin is, dat het een mild virus is. In een voor hen onbekende stad vallen ze daarna onbekende mensen lastig met onterechte standpunten. Doen dat onaangekondigd tegen alle regels in.

Dat ze, omdat ze niet al te lastig waren, hun gang konden gaan, is nog tot daar aan toe. Maar toen deze “Code Rood” zich bij het oorlogsmonument ging vereenzelvigen met de vrijheid die daar volgende week dinsdag 4 mei herdacht wordt, had er naar mijn mening ingegrepen moeten worden. Want Vrijheid mag geen synoniem worden voor onbenulligheid, vandaar!

27-04-2021

 

Kussen


020 KUSSEN bew

Ooit hertrouwde een familielid van me, weduwnaar van rond de zeventig, met een weduwe, van ongeveer dezelfde leeftijd, uit Bodegraven. Voor het gemak noem ik haar “Tante Stien”. Ze bleek alras meer interesse in het gebruik van  zijn auto dan liefde voor hem als  chauffeur te hebben. Daarnaast had ze de in mijn ogen hinderlijke gewoonte familieleden bij elke ontmoeting uitgebreid te willen zoenen. Dat komt vaker voor maar zij deed het op een ietwat onsmakelijke, natte manier. Als lange familieleden sisten we bij haar nadering tegen elkaar: “Rechtop blijven staan, kan ze er niet bij !”

Daaraan moest ik denken toen ik deze week in de NRC een ingezonden briefje las met de volgende inhoud, en ik citeer:

Eėn zoen is straks genoeg

Op tv zag ik hoe fijn het is dat ouderen, die inmiddels twee keer gevaccineerd zijn, weer geknuffeld en gezoend mogen worden door familieleden en verzorgers. Tot mijn verbazing zag ik dat er, zoals vanouds, weer drie keer werd gekust!

Kunnen we, van nu af aan, niet met z’n allen afspreken dat ėėn keer zoenen voldoende is, zodat we niet weer vervallen in de overdreven en misschien wel ongezonde Nederlandse gewoonte van drie maal? Einde citaat. Was overeigens getekend door: Anna Westgeest uit Voorschoten.

Hoeveel mensen zien er, bijvoorbeeld op 2 januari, niet tegenop om naar het werk te gaan in de wetenschap weer veelvuldig te moeten zoenen of gezoend te gaan worden met als uitersten de baas en de jongste medewerker.  Of dat je een verjaardagsvisite  moet  afleggen waarbij het welhaast zeker is dat de neef met rondtastende handjes, tijdens het zoenen, ook z’n kans schoon ziet.

Daarbij komt dat we nu door de Covid-19 pandemie toch ook geleerd hebben dat voorkomen vaak eenvoudiger is dan genezen, dus waarom nog?

Kortom ik ben het roerend met de briefschrijfster Anna eens, waarbij ik voorstel om een actie te starten om het meer dan eenmaal zoenen te voorkomen. Heel simpel door te zeggen: “ Ik ben voor de actie Kussenslopen !”

25-04-2021

 

Onthaasten


019 ONTHAASTEN bew

Laat ik beginnen u te vertellen dat ik, naar ik schat, in 1963 of een jaartje later, voor het eerst kennismaakte met een sauna. En wel op doktersadvies. Sauna’s waren toen in onze stad onvindbaar en in de regio een zeldzaamheid. Ik kon terecht bij een arts  die zelf een sauna bezat, een goede bekende van onze huisarts.  Van meet af aan heb ik saunabezoek een bijzondere prettige manier van “vrijetijdsbesteding” gevonden, dat een prettige en langdurige nawerking heeft. Ik kan dan ook iedereen zo’n bezoek, met alle rust er om heen, aanraden

Ik verbaasde me alleen toen ik las dat we er in Zwolle een sauna bij krijgen. Nee, ik moet het anders zeggen. We krijgen er in Zwolle een sauna bij, maar de plek waar die gaat komen, verbaasde me. Er is een “Onthaastingscentrum” – zo noemen de eigenaren het – aan de Scholtensteeg in oprichting.

Daar waar, heel erg tegen de zin in van de gemeente Kampen, waaronder ‘s-Heerenbroek valt, Zwolle nog nieuwbouw wil plegen. Ik  persoonlijk kan me wel voorstellen dat de bewoners van ‘s Heerenbroek niet zitten te wachten op een verslechterend uitzicht, tenminste het zal dan van landelijk naar stedelijk gaan.

Zoals ik begrijp, als ik een en ander goed gevolgd heb, wordt de geplande nieuwbouw de gemeente Kampen en dus de ‘s-Heerenbroekers, als het ware door de strot geduwd vanwege de hoogst noodzakelijke woningbouw.  Hoe je het ook wendt of keert, dit “saunaplan” is beslist geen woningbouw, en de hoeveelheid beschikbare grond  is nu ook weer niet om over naar huis te schrijven, als we dat al zouden willen.

Ook nu krijg ik, als well vaker,  het gevoel dat de overheid van achter bureaus plannen maakt, de inspraak als noodzakelijk maar ook als een wassen neus beschouwd en de plannen gewoon doordrukt. En vaak in zo’n hoog tempo dat al heel snel tegen bezwaarmakers gezegd kan worden, helaas het “point of no-return is al bereikt”

Misschien moet er bij dit plan en andere nog even zoiets als een “onthaastings-sessie” worden in gepland. Ik kan me natuurlijk vergissen, want het is snel gezegd en geschreven.

22-04-2021

 

Vaccinatie


018 VACCINNATIE bew

Zondag mocht ik mijn eerste corona-vaccinatie halen en wel in de IJsselhallen in Zwolle.

Ik moet zeggen, het liep er als een trein. Vriendelijke mensen, correcte behandeling en binnen 30 minuten (inclusief de wachttijd) stond ik weer buiten. Niet onlogisch wellicht want, om in de beeldspraak te blijven, er zaten niet veel reizigers in de trein.

Nu rijd ik zeker zes maal per week over de Rieteweg en aanschouw ik de activiteiten op het terrein om die IJsselhallen, en vooral die, die te maken hebben met de aldaar ingerichte testlocatie en vaccinatiestraat. Pas de laatste twee  weken is er, voor mijn gevoel,  van meer dan normale activiteit op het terrein van de IJsselhallen, sprake.

Ja, men is een poos druk geweest met het aanleggen van tweemaal een aanrijroute, de belijning op de weg is aangepast en er is een tijdelijke “verdrijvingsvak” aangelegd. De maximum snelheid aangepast naar 30 kilometer per uur en er staat een  aantal –  in fel geel reflecterend pakken geklede  –  verkeersregelaars klaar.

De laatsten kijken veel op hun telefoon of zijn voortdurend met elkaar in gesprek en melden elkaar de van ver zichtbare  aankomende klant, te herkennen aan de knipperende richting aanwijzer. Van drukte en filevorming is in het geheel geen sprake, of mijn passeer-momenten zijn, bij toeval, altijd op rustige tijden.

Dat bij zo’n testlocatie of vaccinatiestraat de inrichting  berekend is op een grote hoeveelheid mensen, daar kan ik me iets bij voorstellen. Dat de personele bezetting daarvan ten allen tijde voldoende moet zijn is ook een logische zaak. Maar moet, uitsluitend voor dit gebruik, er zoveel voor de verkeersregeling gebeuren ?  Zolang de IJsselhallen bestaan zijn er bijeenkomsten geweest met grote aantallen bezoekers en bij hėėl hoge uitzondering stond er een agent een uurtje het verkeer te regelen.

Als blijkt dat een aantal zaken kunnen worden afgeschaald, moet dat toch ook gebeuren.

Ik kreeg er bij mijn aankomst, een beetje gênant gevoel bij. Alsof het niets kost en ze alles voor een prikkie doen.

20-04-2021

 

Promotie


017 PROMOTIE bew

Cambuur promoveert dit seizoen wel naar de eredivisie, dat is na dit weekend wel zeker, dus PEC-Zwolle gaat de club uit Leeuwarden weer ontmoeten in het komend seizoen.

Wat is daar voor jou belangrijk aan, zult u zich afvragen. Ik zal het u vertellen maar dan moeten we even terug in de tijd: ik ben geboren als een van een twee-eiige tweeling, en mijn tweelingzus trouwde met een Cambuur-adept. Laten we hem voor het gemak ook nu Johan noemen. Hij groeide op in de Cambuurstraat in Leeuwarden en de achtertuin van het ouderlijk huis grensde aan het stadioncomplex. Net als in Zwolle, mocht het toen nog niet de naam hebben van een stadion en heette het zoiets als “het Gemeentelijk Sportpark”.

Zwager Johan bleef de eerste jaren van zijn huwelijk –  zus en zwager gingen in Zwolle wonen –  fan van Cambuur, dat  PEC Zwolle destijds tegenkwam in de eerste divisie. Wij waren vanzelfsprekend op de hand van PEC.  Na menig competitieronde werd er al dan niet schamper met elkaar getelefoneerd  en de wederzijdse uitslagen besproken. Tot dat beide clubs in verschillende competities gingen spelen. Toen was die lol eraf.

Zwager Johan werd meer en meer Zwollenaar en daardoor ook meer en meer PEC-Zwolle-fan.  De rivaliteit tussen ons is er niet niet meer. Laten we hopen dat we als voetballiefhebbers komend voetbalseizoen weer bij wedstrijden aanwezig kunnen zijn. Dat zou pas goed zijn voor het voetbal in Nederland en PEC en Cambuur in het bijzonder, zullen we maar zeggen.

Ooit mocht ik bij de ouders van Johan, ‘t was in de eerste helft van de jaren zeventig, achter in de tuin zitten en van een kop koffie genieten. De herinneringen aan dat oude sportpark  daar,  als buurman, brengen me terug bij ons “eigen” Zwolse sportpark uit die tijd. Daar waar ik in de buurt ben opgegroeid. Niet dat ik terug wil naar die tijd, maar ik zou vandaag de dag wel heel graag wat meer van de romantiek in de sport uit die tijd zien dan de commercie van tegenwoordig.

18-04-2021

 

Noaberschap


016 Noaberschap bew

De penningmeester-secretaris van “De Laatste Eer” Beerzerveld e.o. houdt er na 41 jaar mee op. Hij vindt het, begrijpelijkerwijs, tijd worden voor andere dingen zo is te lezen in De Stentor.  In het artikel komt ook de noaberschap (burenplicht) aan de orde.  Dat is de (morele) plicht de andere noabers desgewenst met raad en daad bij te staan.  In de praktijk was die plicht vooral zichtbaar bij feesten in de de familiesfeer en na het overlijden van een van de noabers aldus ondermeer Wikipedia.

De buren verzorgden de uitvaart. Vaak ging dat ook weer met vaste gewoontes gepaard. De ene buurvrouw zorgde voor koffie, de buurman zorgde voor het klokluiden, de een kocht de eierkoeken voor bij de koffie en weer iemand anders deed de aangifte op het gemeentehuis. Als geboren Zwollenaar kende ik die gebruiken niet. Wel werden in de jaren vijftig door velen nog de gordijnen gesloten als er een sterfgeval in de straat was en als de rouwkoets van Mulder door de straat reed, wist je het heel zeker.

Rond 1960  ontmoette ik op Ameland Douwe Bakker, de Vivo-kruidenier van Hollum. Die man bleek een van de redenen te zijn om, ook ver na zijn dood, het eiland te blijven bezoeken. Hij bleek zonodig ook de uitvaartleider van het dorp te zijn. Hij vertelde ooit hoe dat was ontstaan, want de dorpen op Ameland waren toch hechte gemeenschappen en er was ooit een vorm van noaberschap.

“De Stelp” werd gebouwd, het bejaardencentrum en de oudere Amelanders verhuisden er in hun laatste levensfase, om de goede zorg, naartoe. Maar toen de eerste bewoners van “De Stelp” overleden kwam de vraag naar boven: “Wie is nu de noaber” van de overledene ?  De vroegere buurman ? Soms was die al verhuisd en kende de nieuwe bewoner de overledene helemaal niet als buurman.

En of de Amelanders elkaar wel vertrouwden was ook nog maar de vraag, gezien het onderschrift op een grafsteen (zie foto) waarop staat:”Dit graf mag niet geopend worden”

Om weerkerende problemen voor te zijn, werd besloten  een begrafenisvereniging op te richten, die – hoe creatief kan men zijn – net zoals die van Beerzerveld e.o. “De Laatste Eer” heet.

Ik hoop voor de scheidende penningmeester-secretaris  dat het artikel in de krant niet nu al de laatste eer is die men hem bewijst.

16-04-2021.

 

Jochem


015 JOCHEM bew

Het leek een ramkraak, maar het was “gewoon een inbraak” zo was te lezen nadat in de nacht van zondag op maandag bij Opticien “Jochem voor ogen” een grote hoeveelheid brillen was weggenomen. Dat het op een ramkraak leek, kwam vooral doordat de daders er met een enorme snelheid vandoor gingen.

Binnen 28 minuten bereikten ze Amsterdam, zo kon ik op meerdere plaatsen op internet lezen.  Je moet er natuurlijk wel een bijzondere auto voor hebben, maar aangezien de inbraak rond de klok van vier uur in de ochtend plaatsvond en de regels van avondklok nog geldig waren, hadden dieven, naar ik aanneem ruim baan.

Ik lees trouwens ook zoals de politie het formuleerde: “ter plaatse kregen we een goede omschrijving van de vluchtauto”, waarbij ik me dan afvraag van wie ?  ‘t Was toch avondklok?  Was het iemand die alsnog de hond uit liet ?  Een harde werker met ploegendienst ? Ik vermoed van niet want wisselingen in die diensten vinden zelden of nooit rond vier uur ‘s ochtends plaats.

De daders gingen naar Amsterdam, las ik en zijn daar aangehouden. Knap werk. Maar ze kwamen er ook vandaan mag ik aannemen. Was dat ook na het ingaan van de avondklok, zo nee, waar waren ze dan tot die genoemde klok van vier uur ?  Nergens is iemand in die tussenliggende zes uren iets opgevallen ?

Vragen waar ik nieuwsgierig naar ben en naar ik aanneem de opticien ook. 

Het verwondert me wel dat brilmonturen gewild zijn bij het dievengilde. Ze moeten veel geld opbrengen, anders ga je de risico’s van diefstal niet aan. Wellicht is er vraag naar “goedkope dure brillen” vermoed ik maar ben geen kenner van die branche.

Wel ben ik sinds enige jaren klant bij deze opticien en dat tot volle tevredenheid en ik kan het bedrijf in voorkomende gevallen zeker bij u aanraden.

Blijft alleen  een  vraag hangen. Houden opticiens, in het algemeen, hun een klanten  met hun prijsbeleid voor het ooglapje, of is deze “Jochem” in het bijzonder een brillenpoot uitgedraaid.

14-04-2021

 

Aandacht


014 AANDACHT bew

Lees ik warempel toch in  het AD het bericht dat zoon Marvin van Connie Breukhoven (69) –  alias Vanessa, ook bekend als de ex van wijlen Hans van Breukhoven de man van de Free Records Shops –  is opgenomen in het ziekenhuis lijdend aan Corona. Op Instagram schijnt ze een filmpje geplaatst te hebben waarop te zien is dat haar zoon Marvin door een ambulance wordt opgehaald.

Waarom dat landelijk nieuws is, mogen de hogere machten van ons bestaan ons, zo zij dit willen, ons vertellen. Ik zou het niet weten. Er staat een foto van Connie bij waarop ze grote gelijkenis vertoont met Juliette Grėco toen die de hoofdrol speelde in de tv-serie Het Spook van het Louvre (1965).

Alles zal wel te maken hebben met gebrek aan aandacht voor haar eigen persoon.

Dat moet haast wel want in het bericht zegt ze ondermeer: “Marvin ligt op een gesloten afdeling, hij is zuurstof afhankelijk en mag geen bezoek, ik reken op jullie begrip”.  Ik zou zo zeggen, vertel het dan niet aan de goegemeente, dan heeft die jongen rust!

Maar zo blijkt het niet te werken. Vandaar mijn conclusie dat het wel om Connie zelf zal gaan.

Het blijkt vaak dat mensen die jaren in de publiciteit zijn geweest, schijnbaar niet zonder die aandacht kunnen.  Connie’s aandachttrekkerij deed me denken aan een uitvaart van een redelijke bekend Zwols zakenman. In de rouwadvertentie stond dat op verzoek van de overledene (hetgeen per definitie trouwens onmogelijk is) de uitvaart in kleine kring zou plaatshebben.  Desondanks waren er zo’n honderd genodigden.

Trouwens, je kunt om aandacht vragen en je kunt  aandacht schenken. Dat laatste hoeft zelden met veel spektakel. De eerste woorden van een dichtregel van Willem Barnard (1920-2010) luiden: “De stilte zingt U toe”. Hoe veelzeggend is dat niet. Niet voor niets is er daarom in bijna elk ziekenhuis een stiltecentrum.

Overigens wens ik zoon Marvin van harte een snel herstel toe.

11-04-2021

 

Monopoly


013 MONOPOLY bew

Onlangs was er in het nieuws dat het aloude Monopolyspel werd aangepast. Het ging daarbij om de tekst op de “Algemeen Fondskaartjes”, die was niet meer van deze tijd. Ik moest eraan denken toen ik onderstaand nieuws op de website van RTV-Oost las en ik citeer: “Het aantal woningen in Zwolle dat meer dan één miljoen euro waard is, is het afgelopen jaar bijna verdubbeld. Er staan in de provinciehoofdstad nu zo'n 280 miljoenenwoningen. Het is één van de meest opvallende stijgingen in Nederland, schrijft taxatiebedrijf Calcasa in zijn jaarverslag.

In Zwolle is de stijging vooral in de buurt Brinkhoek, aan de noordkant van de stad, waar het aantal miljoenenwoningen verdubbelde. Ook in de buurten Veldhoek en Katerveer-Engelse Werk is een verdubbeling te zien. Straten met veel miljoenenwoningen zijn Ter Pelkwijkpark en de Kuyerhuislaan.” Einde citaat.

Het eerste wat ik kon bedenken was de vraag: Wat hebben wij, mijn vrouw en ik –  hemelsbreed zo’n 500 meter van “de Brinkhoek” af wonend –  fout gedaan? Hoewel, van een prijsstijging van je huis, kun je niet, van de een op de andere dag, je een andere levensstijl aanmeten. Daarvoor komt wel het nodige om de hoek kijken.

In de jaren zeventig kocht je, bij ons om die hoek, in het postcodegebied 8023 een huis uit de jaren dertig voor de prijs van rond een ton. In de guldentijd wel te verstaan. Nu betaalt men er grif het viervoudige voor, in euro’s.

Ik weet wel dat, tenminste zo beweren de kenners, de prijsstijgingen komen door de krapte op de woningmarkt. Wat ik uit ervaring ook weet dat er in mijn leef-tijd zelden of noot een overschot aan huizen is geweest. Wel bleef men veel langer in het “eigen huis” wonen dan tegenwoordig het geval is. Nu wil men veel sneller, groter, ruimer of moderner wonen waardoor er meer vraag naar huizen is. En waar vraag is…

Bij Monopoly gaat het om “straten” compleet te hebben, er dan huizen of hotels op te zetten en dan fiks veel huurpenningen te innen. Misschien moeten ze de spelregels ook eens aanpassen en moet het doel nu worden: hoe kan ik van mijn huisje aan de Dorpsstraat een luchtkasteel maken.

Zo formuleer ik het vandaag voor u, want ik ben ontzettend bang dat deze onvoorstelbare huizenprijzen, iets van een hype in zich hebben. Net als destijds de internethype rond World on Line van Nina Brink. Veel gebakken lucht.

08-04-2021

 

Marktplaats


012 MARKTPLAATS bew

Het is, schat ik, zo’n drie decennia geleden dat, als je bijvoorbeeld, als jong gezin het eerste kindje verwachte je bij de familie ging navragen of iemand nog wat spulletjes had liggen die de baby-uitzet compleet zou maken. Je was helemaal gelukkig als er ook nog iemand met een kinderwagen of een buggy aan kwam zetten.

Had je bijvoorbeeld een fiets over dan werd eerst weer de familie en de vrienden  geïnformeerd en dan plaatste je zonodig een “blauwvingertje” in de Zwolse Courant en meestal was je de het exemplaar zo kwijt.

Nu doen we dat via “Marktplaats”, een website op internet. Waar maandelijks miljoenen aanbiedingen van, dan wel vragen naar alles wat er maar te koop is, op te vinden is.

En, als je het wilt, heel anoniem. En daar zit nou net de crux. Zo las ik in de Stentor dat in Nederland alleen al 50.000 mensen per jaar worden opgelicht. En denkt u nou niet, dat gaat mij niet gebeuren, dat is iets voor de domme massa. Want de daders kunnen zomaar naast je blijken te wonen, ook in Zwolle.

Dezer dagen doet de politie een boekje open over twee zeventienjarige Zwolse jongens die in januari zijn aangehouden wegens oplichting via Marktplaats van zo’n zeventig personen. Er werd becijferd dat het om een totaalbedrag van elfduizend euro ging. De zaak kwam aan het rollen doordat iemand bij hen een jas kocht er na zijn betaling niets geleverd werd maar wel heel veel geld van zijn rekening werd afgeschreven.

Zo hoorde ik ook dat veel webwinkels hun aanstaande kopers verkeerd voorlichten over prijs van de aangeboden artikelen. Er worden kortingen beloofd over veel te hoge “officiële verkoopprijzen” waardoor het lijkt dat hun aanbiedingen heel interessant zijn.

Je zou haast kunnen concluderen  dat we er, gemiddeld door, telkens weer intrappen want de  internetverkopen zijn al jaren in een stijgende lijn. Door Corona in een fors stijgende lijn, dus de zwendel zal ook wel evenredig mee gestegen zijn.

Misschien is het wel interssant om eerst terug te gaan naar de familie- en kennissenkring en dan zonodig naar het internet. Naast het feit dat de misdaad dan minder welig tiert, heeft het vast en zeker een heel positief sociaal effect.

06-04-2021

 

Leugenbankje


011 LEUGENBANKJE bew

Het mooiste leugenbankje vaan Nederland, vind ik nog altijd het bankje in Hindeloopen. Niet dat ik ze allemaal ken, maar als ik de term voorbij hoor komen, komt  het beeld van dat exemplaar bij mij naar boven. 

Zwolle heeft niet zo’n specifieke bank, maar wel een aantal plekken waar bij goed weer een aantal, wat bejaardere Zwollenaren hun belevenissen aan elkaar vertellen. Meestal zijn dat de sterk overdreven herinneringen aan al dan niet roerig verleden. Het bankje, op de foto, onder dit meer dan levensgrote everzwijn, zou heel goed ook zo’n plek kunnen worden.

Sterke verhalen zijn verhalen waarvan het vertellen tot doel heeft de dag wat prettiger te maken. Mijn vader die beroepshalve bij zijn klanten het gesprek gaande moest houden, dikte sommige van zijn verhalen ook  graag aan. Je doet er niemand kwaad mee, zei hij dan, je maakt het verhaalde alleen maar mooier. Mijn moeder en hij verschilden daarover nog al eens van mening, nooit zo heftig dat ook maar een van de twee ervan wakker zou liggen.

Als ik afgelopen donderdag zo bevraagd was als de fractieleider van de VVD en het eerste stel verkenners zijn, zou ik er daarna toch wel behoorlijk van wakker hebben gelegen. Want laten we wel wezen, het ging er niet om een wat aangedikt verhaal.  Het ging om een verhaal dat helemaal nooit bedacht had mogen of kunnen zijn, laat staan dat het  verteld was. Om de simpele reden dat het heel ongepast is, van welke kant je het ook bekijkt.

Wellicht hebben de drie betrokkenen er wel van wakker gelegen en hebben ze hun verklaringen nog eens de revue laten passeren. Dan moeten ze het toch wel de ongeloofwaardigheid van een aantal zaken ontdekken.  De mij meest opvallende daarvan is het volgende. Om met droge ogen te beweren dat je een gesprek over iemand je niet kunt herinneren maar even later wel weet te vertellen dat het daarin niet gegaan is over een functie elders voor de heer O. te E., is in mijn ogen een gotspe van de eerste orde.

Ik heb niemand in de Tweede Kamer horen zeggen dat zoiets toch wel opvallend  en tegenstrijdig was. Misschien komt dat wel omdat elk bankje in dat kamergebouw op z’n tijd helaas een leugenbankje is.

04-04-2021

 

Tweede Kamer


010 TWEEDEKAMER bew

We maken politieke gebeurtenissen mee die in ons land, met het huidig staatsbestel, nog nooit hebben meegemaakt. Voor politieke junkies wordt er als het ware een drie-sterren-maaltijd geserveerd. Nu zijn sterren in de horeca een kwaliteitsaanduiding. Of wat er nu in de Tweede Kamer gebeurt van hoge kwaliteit is, valt nog te bezien. Zeker na het debat in de Kamer past in mijn opinie de foto van vandaag, een treurwilg, en wel die tegenover theater De Spiegel.

Woensdag 31 maart werden de kamerleden beëdigd. Mij viel daarbij mevrouw Jacqueline van den Hil, uit Goes op die vertelde dat zij het enig kamerlid was dat uit Zeeland kwam.

Dat verbaasde me en ik dacht: Dat zal toch niet waar zijn ? Ik heb het daarom uitgezocht.

Helaas, vergist Jacqueline zich, er is ook nog een kamerlid uit Aardenburg aanwezig in de kamer. Voor veel inwoners van Zeeland, hoort Zeeuws-Vlaanderen gevoelsmatig niet bij de Zeeuwse eilanden maar meer bij Belgisch Vlaanderen, zo ontdekte ik tijdens een aantal vakanties in het Zeeuwse.

Ik heb trouwens ook het inwonersaantal per provincie eens naast het aantal kamerleden van de provincies gelegd en dan komt Zeeland prima uit de bus. Niet teveel, niet te weinig.

Er heeft maar ėėn inwoner uit Drenthe plaatsgenomen in de Kamer, het zouden op basis van het inwoneraantal er wel drie mogen zijn.

Waar de verhoudingen helemaal scheef liggen zijn de provincies met de zogenaamde drie grote steden. Op basis van het aantal inwoners zouden Utrecht en Noord- en Zuid-Holland zo’n 45 procent van de kamerzetel moeten hebben, ze hebben er echter  68 % van.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat de drie noordelijke provincies samen maar 9 zetels in de kamer hebben. Het vertrouwen in de politiek is daar, vermoed ik, al jaren compleet verdwenen.

Zwolle heeft twee inwoners in de kamer, twee van de zes kamerleden uit Overijssel. Kortom we mogen niet klagen. Het zijn Thom van Campen namens de VVD en Edgar Mulder namens de PVV.  Het zijn misschien wel de opvolgers van de bekende staatsman Thorbecke, ook een Zwollenaar. Dat was de man die de grondwet en de verkiezingen vernieuwde. Kijkend naar de politiek van vandaag is zo’n vernieuwer hoogst noodzakelijk.

01-04-2021

 

N50


009 N50 bew

Maandag was het weer een ongeluksdag op de N50, de weg tussen knooppunt Hattemerbroek en de Ramspolbrug. Een kettingbotsing waar vier auto’s bij betrokken waren, waardoor de weg compleet geblokkeerd was. Een aantal automobilisten negeerden daarop de bekende rode kruizen boven de weg en enkelen keerden via de middenberm om. Dat weggedrag valt te laken, in moderner Nederland, het is afkeurenswaardig. Èn strafbaar en, naar ik aanneem, krijgt iedere foute chauffeur binnenkort een briefje uit Leeuwarden op zijn of haar mat.

De N50 is eind van de jaren tachtig van de vorige eeuw aangelegd. Ik heb in mijn werkzame leven er, zo ongeveer vanaf  die tijd totdat ik met dat werken stoppen kon, mee te maken gehad. Om specifieker te zijn, ik werkte in het ziekenhuis en daar werd een behoorlijk aantal van de doden, die op die N50 gevallen zijn, naar toe gebracht. Ik besloot toen al, om zo min mogelijk van die weg gebruik te gaan maken.

In 2006 pakte men de weg aan, na een aantal lapmiddelen. Het aantal ongelukken is behoorlijk omlaag gegaan, maar het blijft, eufemistisch gezegd, een ongemakkelijke weg. Ga je op in internet opzoek naar de ongevallencijfers  dan vind je alleen aantallen vanaf 2006, met het argument van Rijkswaterstaat dat vanaf dat moment de cijfers met elkaar te vergelijken zijn.

De weg had natuurlijk direct als een snelweg, tussen Knooppunt Hattemerbroek en Emmeloord, aangelegd moeten worden. Er werd bewust een kilometerslange flessenhals geconstrueerd, naar mij stellige vermoeden uit zuinigheid. Er werd een brug, de Eilandbrug, over de IJssel gelegd die te smal is om ooit een snelweg op aan te leggen en er is intussen heel veel geld uitgegeven om te weg, waar mogelijk, aan te passen.

Minster Cora van Nieuwenhuizen wist enige tijd geleden te vertellen dat de weg veel veiliger is geworden. U weet wel dat is die minister die geld blijft uitgeven aan een vliegveld waar niemand meer op zit te wachten  terwijl men er in de nabijheid al jaren dringend wacht op een echte snelweg.

Misschien gaat dat ooit nog de CORA-methodiek heten, waarbij de letters CORA staan voor Consequent Onlogische Resultaat Aannames.

31-03-2021

 

Bijverschijnsel


008 BIJVERSCHIJNSEL bew

Ik kan me zo voorstellen dat, als je al jaren in het Buitengasthuis woont, – u weet wel die huisjes bij de WRZV-hallen – je niet gelukkiger geworden bent na de moord  daar op oudejaarsavond 2019. Want voordat je het weet, wordt jij er door de goegemeente mee op aangekeken, met een argumentatie zoals: “er wonen uitsluitend zwak socialen, mensen met weinig geld, dus…”

Dat is een bijverschijnsel, naar ik vermoed, het gevolg van alle media-aandacht die deze moord veroorzaakt. En niet alleen in de Zwolse pers, maar ook in, dan wel, op de sociale media, waar iedereen kan roepen wat hij of zij wil.

Zo’n bijverschijnsel zag ik ook bij wat ik maar even noem de “verkenners-affaire”. Ik hoorde in en televisieprogramma zich al mensen opwinden over de chauffeur van minister Ollongren. Hem wordt verweten dat hij onzorgvuldig te werk gaat, dat hij  zo maar bij een, met Corona besmette, minister in de auto stapt.

Hoezo, wie kent die man, wie weet alles van zijn medische status? Mag ik even een paar andere mogelijkheden opnoemen ?  De man is al ingeënt,  de man heeft al een Corona-besmetting doorgemaakt en is immuun en als laatste mogelijkheid: er is  in de auto een scherm geplaatst tussen de voor- en achterbank zodat er van gescheiden compartimenten sprake is. Ik bedoel maar, er wordt gauw wat geroepen.

Net zoals bij deze minister: “Hoe kan ze zo stom zijn om…”. Nou ik kan me er wel iets bij voorstellen. Je bent nog geen jaar geleden een half jaar uit de running geweest door een lastige en vervelende ziekte.  Als je dan hoort dat je besmet bent met het coronavirus, schrik je je te pletter, want je denkt vast en zeker direct: “Nee, nou niet alles weer opnieuw!” dus wil je zo gauw mogelijk wegwezen, naar huis, naar een veilige plek, dan graai je je spulletjes bij elkaar en loop je de deur uit.

Natuurlijk hadden haar medewerkers beter moet opletten en het opruimen van haar moeten overnemen, dat moge duidelijk zijn. Maar om deze minister voor ”onvoorstelbaar dom” te verslijten gaat, naar mijn  idee, veel te ver.

We horen als beschaafd land “hoor en wederhoor” hoog in het vaandel te hebben. Daar past zeer wel, naast de schuldvraag, ook de vraag naar verzachtende omstandigheden bij.

Een goede bekende van me is hobby-imker. Een gesprek met hem eindigt vaak met een bijverschijnsel, maar dat is een heel ander verhaal.

28-03-2021

 

Glasvezel


007 GLASVEZEL bew

Woensdag vond ik in mijn dagblad wat achtergrondinformatie over de aanleg van het “glasvezelnetwerk”. Hier in Zwolle zijn zijn ze daar al enige tijd geleden mee begonnen, ook te zien aan de manshoge reclameborden langs de invalswegen. Afgelopen zomer is dat bij ons in de straat aangelegd. Ik kan u meedelen daar is een boek over te schrijven.

Ik las daarover dat de KPN daar een spoedzaak van maakt omdat ze de hete adem van Ziggo, die een andere techniek gebruikt, in de nek voelen. Ik zal niet de enige zijn die zich afvraagt wat dit allemaal wel niet kost. Ik ben een poosje op zoek geweest naar het antwoord op die vraag, maar heb dat (nog) niet gevonden. Wel komen er bedragen voorbij van 500 tot 4000  euro per aansluiting, waarbij de hoogste  in de buitengebieden wordt berekend.

Ook vernam ik dat de ABP in een joint venture met de KPN voor de helft meedoet, met als argument : “We zitten hier niet voor vier jaar”, met andere woorden het is een lange termijn investering. Ik weet niet hoe lang een lange termijn geacht wordt te zijn, maar nog geen vijfentwintig jaar geleden stond het internetgebeuren nog in de kinderschoenen.

Nu worden deze dure aansluitingen huis aan huis aangelegd – natuurlijk is dat goedkoper dan, laat ik zeggen, in het wilde weg – maar wat als die kabels de komende jaren ongebruikt blijven liggen, dan wel nooit gebruikt gaan worden ?  De KPN en het ABP investeren samen een miljard in hun samenwerking die naar ze zeggen duizend banen opleveren.

We mogen hopen dat die duizend banen betrekking hebben de kwaliteit van het internet en er niet een heleboel KPN’ers en ABP’ers bijkomen die niets anders doen dan met mapjes onder de arm de kantoren in en uit lopen.

Hoewel..…. of de aanleg van die glasvezelkabel werkelijk de Nederlandse werkgelegenheid ten goede komt, is nog maar de vraag. Bij ons in de straat waren bijvoorbeeld uitsluitend gastarbeiders bezig met de aanleg van die mooie oranje kabels.

Gelukkig maar, er zijn te weinig Nederlanders die dit werk nog willen doen. Alleen als er iets niet goed ging, keken ze je aan met een blik van volledig onbegrip.

Dan verstonden ze ons niet. Om in KPN-termen te blijven: we kregen geen gehoor.

26-03-2021

 

Avondklok


006 AVONDSKLOK bew

Een schamel beetje inlossen van een belofte. Zo kun je het wel zien, dat uurtje later ingaan van de avondklok. Het is al veel vaker gezegd,  die avondklok zou de eerste maatregel zijn die zou worden opgeheven. Zo is die aan ons verkocht.

Ik moet wel zeggen dat ik er niet zoveel moeite mee had, toen ze de maatregel aankondigden. Ik ben al  door leeftijd en een stel kwalen tot een paar risicogroepen gaan behoren en daarom ben ik van begin af al heel erg voorzichtig.  Dus vroeg ik me af wat de tegenstanders van die avondklok eigenlijk dan wilden doen na 21.00 uur. Nog naar een tweede voorstelling van een film, een poosje doorzakken in de stamkroeg op de hoek, of naar de sekswerker tweemaal de hoek om en dan het steegje in ? Kom nou, dat gaat al heel lang niet.

Op visite gaan bij opa, oma, vader of moeder stond toch al niet bovenaan veel van de to-do-lijstjes, daarbij zijn dat zeker activiteiten die vaak door groot- en andere ouders  zeer gewaardeerd worden, als ze overdag plaatsvinden.

Ik snap ook wel dat met de zomertijd voor de deur het steeds aanlokkelijker wordt om langer buiten te blijven maar ook nu is het in je eigen tuin of op het balkon zitten nog steeds toegestaan, dus voor veel mensen is er die “uitweg”.

Het zou, laten we wel wezen, een goede zaak zijn als met harde cijfers het al dan niet bestaande effect van de diverse maatregelen zou kunnen worden gemeten. Als we, zoals de mensheid nu doet, kunnen bepalen dat de afstand van de maan tot de aarde per jaar met 4 centimeter toeneemt, dan moet het meten van dat gehoopte effect een fluitje van een cent zijn

Het mag helder zijn dat het kabinet die gedane belofte, beetje bij beetje, dat dan wel, probeert in te lossen, maar doe het dan met de argumentatie: “beloofd is beloofd”. Niet met het idee dat het niet te handhaven is. Want dat lijkt op wat, ooit gezegd is door, ik meen, cabaretier Fons Jansen: “Als het niet meer door de beugel kan, dan maken we de beugel toch gewoon wat wijder!”

24-03-2021

 

Verhuisd


005 VERHUISD bew

De vlog-familie Bellinga is verhuisd. Dat nieuws kwam ik op internet tegen. Het zei me eigenlijk niets totdat ik las dat zij in Raalte een villa hadden gekocht voor 995.000 euro.

Er gaan weken voorbij dat ik het niet op zak heb, vandaar dat mijn interesse gewekt werd.

Het bleek om het gezin Bellinga te gaan, een Zwols gezin hun hele hebben en houden en hun doen en laten hebben “verkocht” aan Youtube door er filmpjes over te maken, Daar schijnen zoveel mensen naar te kijken, dat adverteerders het interessant vinden om tijdens die filmpjes, hun reclames te vertonen. Dat is dan voor het gezin Bellinga hun inkomen. Klaarblijkelijk een riant inkomen, want er wordt door hen gesproken over de koop van een riante villa. 

Ik moest even nadenken over de vraag “Waar ken ik de man toch van ?” toen ik de vader, die als Daniel Bellinga ten tonele wordt gevoerd, in zo’n Youtube-filmpje zag. Ineens stond het beeld weer op mijn netvlies. En zag ik hem In de binnenstad, heel vaak in het overdekte winkeldeel of het begin van de Diezerstraat, jarenlang, staande bij een sandwichbord en met een wit apparaatje in handen.

Altijd vriendelijk en charmant, benaderde hij dames die dat apparaatje moesten vasthouden,  dan stelde hij een paar vragen over zoiets als hun BMI (Body-mass Index). Wat er daarna gebeurde is me altijd onduidelijk gebleven. Het afluisteren vond ik steeds te gênant om het tot het einde toe te doen. Ik vermoed, en ik herhaal, ik vermoed, dat de dames een of ander abonnement werd aangeboden, waarbij zijn charme vast een overtuigende factor was. Nu ik meer weet realiseer ik me ook dat ik hem al een poosje mis, in de binnenstad.

Blijkbaar levert de verkoop van je privé-leven meer op. Dat misgun ik die mensen niet.

Wat ik hun kinderen wel misgun is het effect wat die bekendheid met hen kan doen. Afgezien van de enorme welvaart die hen ten deel valt en waarvoor ze zich, onbedoeld,

mee verantwoordelijk gaan voelen. Want, en dat is misschien nog erger, de kans is groot dat ze zich heel erg bijzonder en verheven gaan voelen, in vergelijk met hun klas-  en leeftijdgenootjes. In dit soort situaties ben ik altijd huiverig om van kindermisbruik te spreken, maar vaak riekt het er wel naar.

Ik hoop dat vader Daniel het bord waar hij in de binnenstad altijd naast stond, nu niet voor de kop heeft. Dan is er misschien nog hoop in die riante villa in Raalte.

21-03-2021

 

Schoolstrijd


004 SCHOOLSTRIJD bew

In het Zwolse nieuws kwam ik tegen dat ene Arnoud Gort persvoorlichter van de Landstede Groep is en ik verbaasde me. Niet dat de hij persvoorlichter is maar dat er scholen zijn die klaarblijkelijk zo’n functionaris nodig hebben. U begrijpt vast al dat de Landstede Groep in Zwolle e.o. een soort van koepelorganisatie is boven een behoorlijk groot aantal scholen.

Landstede was zelf ooit een school. Eentje waarin je als leerling gekend was, waar de leraren met het nodige respect bejegend werden en er zonodig rechtstreeks contact was met het thuisfront van de leerling. Totdat de besmettelijke ziekte die schaalvergroting heet, ook toesloeg in het onderwijs en “de school” een bedrijf geworden is dat opleidingen verkoopt. Naar mijn idee vooral ook een bedrijf dat zichzelf verkoopt. Want elke leerling brengt geld in het laatje. Daarom moet het er vooral “leuk uitzien” en lichten we de pers voor over alle leuke activiteiten zoals verre reizen, gesponsorde sportteams, en  bijvoorbeeld, opvallende gebouwen.

Scholen fuseerden, andere scholen lieten zich daarna “noodgedwongen opkopen” en zo  ontstonden de koepels zoals in Zwolle het Deltion, Landstede en het OOZ (Openbaar Onderwijs Zwolle en regio), om er een paar van te noemen. Met duizenden leerlingen elk, en met, om bij Landstede te blijven, een Raad van Toezicht waar menig bedrijf jaloers op zou zijn en waar veel geld, heel veel geld omgaat, kortom big business.

Bij big business verdwijnen soms principes, of laten we het “vergeten van afspraken” noemen, want daar moest die Arnoud Gort iets over verklaren. Er was namelijk tussen de scholen afgesproken dat er in deze Corona-tijd gėėn rondleidingen gehouden worden met groep 8-leerlingen en dat schijnt de Landstede Groep, tenminste een aantal scholen van die groep, “vergeten” te zijn.

Instellingen die met gemeenschapsgeld gefinancierd worden hebben daardoor alleen al een voorbeeldfunctie. In het kader van de Covid19-regels dienen juist zij zich daaraan te houden, maar nu lijkt het wel heel erg op teveel aandacht voor het eigen belang. Als andere onderwijsorganisaties geïrriteerd zijn is dan ook heel begrijpelijk.

Als Arnoud Gort dan zegt: “Luister, het is niet onze intentie om elkaar in de weg te zitten. Wij willen toekomstige leerlingen op een verantwoorde manier kennis met de scholen laten maken. Het gaat uiteindelijk toch echt om de leerlingen.” vind ik dat op z’n zachts gezegd ongeloofwaardig, misschien wel te gortig.

19-03-2021

 

Igor Cornelissen


003 IGOR CORNELISSEN bew

Ik citeer: “ Zwolle was veranderd. Vrouw Lode was er niet meer. Achter de Vondelkade, waar ik in april 1976 terugkwam in het na de dood van mijn moeder leegstaande ouderlijk huis, ligt de Huygensstraat. In de hoek van een wat saai tijdloos pleintje was het piepkleine winkeltje van de familie Lode. Was daar wel ruimte voor een toonbank ? Lode zelf, een kleine man met een wakker en fris gelaat, ventte met Luide stem langs straten melk en zuivel. Zijn vrouw was fors en pront en pakte het verlangde met dikke, vlezige armen

van een plank. In mijn jeugd moest ik naar vrouw Lode voor een fles melk, wat kaas en een paar eieren. “Ga jij even naar vrouw Lode”, zei mijn moeder dan. Ik vond het een vervelende opdracht want vrouw Lode keek mij met haar bolle ogen altijd doordringen aan en haar boerse stem klonk als een dreigende gongslag uit een sociaal-realistische film. Zij reikte mij dwingend een stukje gele kaas aan als versnapering. Een kind mag niet weigeren. Ik lust geen Hollandse kaas. Toen niet en nu niet. Een diepe stem gorgelde door haal keel. Die keel en haag ogen boezemden mij vrees in. Vrouw Lode had struma, waardoor haar hals was opgezet en haar ogen uitpuilden.

Als ik nu door de Huygensstraat loop, mis ik vrouw Lode. Alles beter dan de onpersoonlijke supermarkt: “Hebt u een spaarkaart?” “ Einde citaat.

Zo leerde ik Igor Cornelissen beter kennen. Ik groeide op in hetzelfde buurtje met dezelfde winkeltjes. Ik kende hem alleen van Vrij Nederland. Het bovenstaande zijn de eerste regels van het derde deel van zijn memoires met als titel “Terug naar Zwolle” uitgekomen in het jaar 2000. Door die regels besloot ik meer van hem te lezen en hem daardoor beter te doorgronden. Sinds het afgelopen weekend weten we dat Zwolle ook zijn eindstation geworden is. Zijn leven was een lange treinreis, veel haltes, veel medereizigers, verschillende treinstellen en veel onbekende bestemmingen.

Hij zal niet alleen door veel Zwollenaren gemist worden. Daar was het een te grote persoonlijkheid voor. Martin van Amerongen, al in 2002 overleden, was een bekend Nederlandse publicist, columnist en journalist. Hij schreef bij het uitkomen van de memoires over Igor Cornelissen:  “Het is allemaal wáár wat hij schrijft.”  Wat valt er dan nu nog meer te zeggen.

17-03-2021

 

Verkiezingen


002 VERKIEZINGEN bew

In de aanloop naar verkiezingen viel het me ineens op dat we in Zwolle niet meer van die grote aanplakborden hebben voor de posters van politieke partijen. ‘t Scheelt in ieder geval de ruzies en verwijten die ontstaan als de ene poster over de andere wordt geplakt. Wat dat aangaat is het een zinnig Zwols besluit dat sinds 2015 van kracht is.

We zien nu vooral posters op plekken waarvoor betaald moet worden en dan zijn het vooral posters van de al wat langer bestaande partijen èn die financieel nog spek op de botten hebben. Mij vallen daarvan vooral die met de lijsttrekker van de VVD op. Wat me daarop stoort, afgezien van het hoofd van Mark Rutte (grapje!), is dat de VVD aan de haal gaat met het woord “samen”.

Die term “samen” heeft onze minister-president het afgelopen corona-jaar heel Nederland bij voortduring voorgehouden, zo niet ingepeperd, omdat het de enige manier is om door de huidige crisis heen te komen, we moeten het samen doen.

Er wordt nu heel bewust op die bijzondere samenwerking een beroep gedaan om op de VVD te stemmen Ik kan het, eerlijk gezegd, niet anders zien. Terwijl diezelfde Mark Rutte de afgelopen week nog heeft aangegeven eigenlijk geen verkiezingscircus te willen onder deze omstandigheden. Hij geeft, in mijn opvatting, dezer weken ook geen blijk van enig  perspectief, hooguit dat hij niet wil regeren met de PVV en/of een blok linkse partijen.

Wat wel opvallend is dat Mark Rutte’s portret in heel veel bushokjes te vinden is. Bushokjes – ook wel abri’s of wachthokjes genoemd – hoe symbolisch !  Die combinatie doet mij denken aan het toneelstuk van Samuel Becket : “Wachten op Godot”.  Volgens kenners gaat dat toneelstuk over het al dan niet zinloos wachten. Je moet zelf zin aan het leven geven.

Ook hier geldt dat afwachten of alle politieke beloften, die wie dan ook worden gedaan, waargemaakt zullen worden. Op de foto is de rechtbank van Zwolle deels te zien. Zouden daar politici wegens het niet nakomen van hun beloften veroordeeld kunnen worden ? Ik vrees van niet. Op basis van ontstaan”gewoonterecht” zal er wel geseponeerd worden.

O ja, weet wel: Niet stemmen geeft zeker geen verandering !

15-03-2021

 

Pensioen


001 PENSIOEN bew

In de NRC las ik deze week een artikel dat de kop had: ”Pensioen in coronatijd heeft al snel een rafelrandje”. En toeval of niet, ik sprak met een goede bekende van me, die juist in deze tijd met pensioen is gegaan. Zijn verhaal wordt, in het krantenartikel opvallend kort en bondig samengevat als: “De lockdown maakt de pensionering anders. Afscheid nemen van collega’s gebeurt in kleine kring, de grote reis erna kun je vergeten.Toch maar een paar maandjes doorwerken dan ?” Nee, het was niet zijn verhaal, het leek er wel enorm op.

Natuurlijk is er nog een aantal zaken te benoemen, zoals het sociale leven dat nu in veel gevallen is stil komen liggen, en als je nu met pensioen gegaan bent, kan dat sociale leven ook niet  ook niet opgebouwd worden. Men meent dan alleen te staan  en alleen maar thuis te zijn. Zeker als je alleengaande ben je in deze tijd niet te benijden.

Bij veel bedrijven was al decennia lang de mogelijkheid, als je tegen “met pensioen gaan” aan zat,  een cursus te volgen om daar goed mee om te gaan. Gelukkig heb ik nooit hoeven bedenken hoe mijn dag te vullen. Dat lukte altijd wel. Maar intussen heb ik bijvoorbeeld ook mensen gezien wiens enige verzetje op een dag de wandeling met de hond is, dus moeten die cursussen blijven bestaan.

We vegen letterlijk en figuurlijk ons eigen stoepje niet meer schoon doordat we misschien wel een overgeorganiseerd land geworden zijn. Waar alles geregeld moet worden, vinden we. Als de zorgkosten ons te hoog worden gaan we niet gezonder leven, nee dan hebben we recht op zorgtoeslag.  Als we in de file komen te staan, eisen we een extra rijbaan in plaats van ons af te vragen of er geen andere mogelijkheid was, dan in de auto te stappen.

Het zijn maar zo een paar uit de mouw geschudde opmerkingen waar heel veel over te zeggen valt.  Daar hoort wellicht ook bij wat te doen na de pensioendatum. Maar zouden we ons leven lang niet moeten leren vooruit te kijken vanuit de visie: “Kunnen we het niet alleen beter, maar vooral kunnen we het ook  leuker doen?!”

Mijn goede bekende heeft spechten in zijn tuin. Ik had er zicht op tijdens ons gesprek. Beter kun je het niet krijgen, denk ik want leuk dat het was !

12-03-2021

 

Facebook - Like Zwolle in Beeld

Cookies