Wat treft u aan op deze website!

Zwolle - Algemeen

Zwolle - Algemeen

Algemene info over de stad

Onder dit item krijgt u een simpel algemeen beeld van onze mooie Hanzestad Zwolle
Foto's, video's en artikelen

Foto's, video's en artikelen

De stad Zwolle in beeld en in tekst!

Foto's, video's en artikelen uit het heden en verleden van de oude Hanzestad Zwolle!
Zwolle in Beeld Info

Zwolle in Beeld Info

Brede informatie over de website!

Hier vindt u alle informatie over de website, inclusief het contactadres en de privacy- en cookie verklaring!
Foto's bestellen!

Foto's bestellen!

Wilt u een foto bestellen?

Onder dit item vindt u een breed assortiment foto's, waarvan een groot deel is voorzien van een Zwols tintje!
Links

Links

Links naar interessante websites!

Hebt u vragen of wilt u informatie over bepaalde items die gelinkt zijn aan de stad Zwolle, dan vindt u hier een aantal links naar Zwolse bedrijven, organisaties of verenigingen!

Het laatst geplaatst

Zoeken op de website!

Naar Foto's van Zwolle
Naar Zwolse herinneringen
Naar Dick's herinneringen

Er zijn veel mensen die het niet lukt om een mooi verhaal te schrijven. Bij Dick is het net het tegenovergestelde. Het lukt hem niet om niet te schrijven. Hij kan het niet laten. Het zit simpelweg in zijn blauw-witte bloed.
Dick Algra gaat een nieuwe rubriek vullen met zijn mooie verhalen en herinneringen. Natuurlijk heeft hij niet bij elke straat een herinnering die de moeite van het vertellen waard is. Toch hoopt Dick er leuke serie van te maken. De nieuwe rubriek is geënt op de straatnamen in onze mooie Hanzestad. Twee keer in de week, niet meer op vaste dagen, zal Dick zijn verhalen publiceren.

Zwolle in Beeld wenst hem veel wijsheid!

 

Donker Curtiusware


012 DONKER CURTIUSWARE bew

Op wat rechtsgeleerden na, zullen weinig mensen alle Ministers van Justitie kennen die Nederland gehad heeft. Van Dirk Donker Curtius had ik, ik schat, zo’n vijfentwintig jaar geleden nooit bewust gehoord. Tot één van onze zonen een vriendinnetje kreeg dat er woonde.

De straat ligt in Zwolle-zuid, het deel waar alle straatnamen eindigen op “ware”. Ik  heb er even naar moeten zoeken, maar dat woordje ware schijnt te duiden op het bezitsrecht van een marke of een deel ervan. Of het geheel juist is, ik lig er niet wakker van, maar begrijp nu wel waarom er ook een buurt is met “marke-namen”.

Terug naar de naam. Dirk Donker Curtius was maar een half jaar, in 1848, Minister van Justitie. Dat was na het aftreden van Koning Willem I, in 1840,  waarmee hij zelden soepeltjes door één deur ging. Hoewel Donker Curtius toch ook lid was van de “Grondwetscommissie-Thorbecke”, waarvan hij de voorstellen - met steun van de koning- als minister behendig door het overwegend conservatieve parlement loodste.

Hij had er bijvoorbeeld wel grote moeite mee dat Koning Willem I in  de grondwet had laten opnemen dat het verboden was “een nieuw geloof te stichten”. Desondanks was er  in 1834 een afscheiding binnen de Nederlands Hervormde Kerk en ontstonden “de gereformeerden”.

Dat daar later een scala van gereformeerde kerken door ontstaan is, verdient zeker niet de schoonheidsprijs. Wel valt het te betwijfelen of Koning Willem I dat allemaal voorzien had. Ik vermoed het tegendeel.

Nadat de verkering van zoonlief ten einde liep, heb ik in ieder geval, op gisteren na, toen ik de foto maakte, geen stap meer in deze straat gezet.  Ongetwijfeld weet ik nu ook nog niet alles van mijn drie zonen en ik wil het niet weten ook. Ze hebben vast door straten gefietst waar ze meenden dat er leuke meisjes woonden. Waarschijnlijk was daarvan elke straat  wel een verhaaltje waard geweest. Vast ook door het meisje.

Maar het is niet mijn taak het liefdesleven van mijn kinderen uit te venten.

30-06-2022

 

De Genestetstraat


011 DE GENESTETSTRAAT bew

Met mijn zussen behoor ik tot de generatie die ze de babyboomers noemen. Kort na de tweede wereldoorlog geboren dus. Tegenwoordig wordt die term babyboomers, nog wel eens genoemd met een negatieve bijklank. Ik hoef u vast niet te vertellen dat wij als generatiegenoten er zelf niets aan konden doen er toe te behoren.

We groeiden op in een maatschappij die enorm verzuild was. Met verschillende omroepen, vakbonden en kerken, om maar eens wat te noemen. Dat opgroeien was in redelijk serieus gereformeerd synodaal gezin.Ter geruststelling, dat maakte het leven er niet moeilijker op.

Wat ik wèl moest, zeg maar rond 1958, was “lopen met het zendingsbusje”. Elke week, na schooltijd op zaterdagmorgen, moest ik een aantal adressen af om geld op de halen voor de zending. De kerk had predikanten naar Soemba, als zendeling, afgevaardigd om daar het evangelie te brengen.  De opbrengst van dat busje was daarvoor bedoeld.

Mijn “klanten” woonden allemaal in De Genestetstraat. Dertien in getal. Het feit dat je naast een paar dubbeltjes of een kwartje in het busje, van een aantal gevers zelf ook wat kreeg, in de vorm van een toffee, een biscuitje of soms een appel, was een stimulans om dit wekelijkse klusje te blijven doen.

Eens in het kwartaal moesten we het busje laten legen bij twee dames, zussen met de chique achternaam Mokkelencate. Met met dertien klantjes stond ik zelden hoog, in het kort daarop, in de kerkbode gepubliceerde lijstje.

Na twee jaar met het busje lopen mochten we, zo’n 40 collectantjes, op een woensdagmiddag met de beide dames in  een “touringcar” naar het zendingscentrum in Baarn. Het was ons voorgespiegeld als iets heel bijzonders. Later is me zelden een bezoek zo tegenvallen. Een saai dor kantoor met een paar kamers met boeken, foto’s en iets, wat ik toen als  Indonesische prullaria zag. Er kon, zo vertelt me mijn geheugen, ook nog net een glas ranja af.

‘t Was vast goed bedoeld door de dames Mokkelencate, die dit werk jaren gedaan hebben. De zending had hun hart gestolen. Vandaar dat ze altijd vrijgezel zijn gebleven. Nee, dat is flauw, ze verdienen ook nu nog een groot compliment.

Wat nu ook flauw is, maar als kinderen vonden we het héél leuk, de dames hadden bij ons de bijnaam “de mokkapunten”.  Ik vermoed dat daar de oorzaak ligt van het feit dat het tot mijn favoriete gebaksoort hoort.

27-06-2022

 

Wanningstraat


010 WANNINGSTRAAT bew

Gezien het feit dat deze straat in de wijk Holtenbroek ligt, kun je er welhaast vanzelfsprekend vanuit gaan dat degene naar wie deze straat is vernoemd componist moet zijn geweest. Dat bleek ook na een kort bezoekje aan de website Wikipedia. Een website met meestal aardig goed kloppende informatie.

Het gaat om ene Johannes Wanning ergens in 1537 geboren in Kampen en er is niet veel over hem bekend. Ruim dertig jaar van zijn loopbaan was hij kapelmeester van het stedelijk orkest van Danzig, de plaats waar hij ook in 1603 overleed. Er zijn ongeveer honderd werken van zijn hand in druk bewaard, voornamelijk meerstemmige muziek voor gebruik in kerkdiensten.

De Wanningstraat zelf, ken ik al sinds de bouw van Holtenbroek. Ik woonde er zelfs een poosje “om de hoek”. Nu kom ik er met regelmaat omdat  wel heel bijzondere vrienden van ons in een deel van die straat, in de flat “De Wanningstate”, wonen.

Tot 4 januari 2014  woonde in diezelfde state ook een musicus. De in Zwolle vooral van “Zingen onder de Peperbus” en de “Volkskerstzang” bekende organist Meindert de Jong. Meindert had “meer noten op zijn zang” dan dat. Zo is hij dirigent geweest van menig koor in onze regio en was een vakkundig arrangeur en begeleider op orgel of piano. 

Door zijn soms te flamboyante leefstijl werd hij helaas niet altijd op de juiste manier muzikaal beoordeeld. Hij kwam echter altijd, maar dan ook altijd, zijn afspraken na. En dat was ook de reden dat hij tot enkele weken voor zijn overlijden als vakman gevraagd werd. Dat werd ook door Ds. Hans van Ark  in de herdenkingsdienst  typerend benoemd met de woorden:

“Meindert preekte met muziek.”

De drukste dagen van het jaar voor muzikanten, zeker voor hen die aan kerkdiensten meewerken, zijn wel de dagen rond Kerstmis. Natuurlijk het bracht brood op de plank. Ik herinner me een uitspraak van Meindert toen na de jaarwisseling de rust weer wat was terug gekeerd: “ Zo, het Ere zij God komt me de strot uit, nochtans heb ik het geloof behouden.”

23-06-2022

 

Geert Grotestraat


009 GEERT GROOTESTRAAT bew

Ik heb er geen onderzoek naar gedaan maar ik weet welhaast zeker dat er in Zwolle straatnamen zijn die geheid meer dan eens fout gespeld worden. Wat te denken van de Haeckmate of Keucheniusware in Zwolle-Zuid? Oude namen voor straten die in de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw bestaan.

Een pietsie oudere straten zijn, ook in Zwolle, de Ruusbroecstraat en de Geert Grootestraat, in de wijk Diezerpoort. Bij de eerste van de twee namen wordt vaak getwijfeld of er achter de letter “c”niet een “k” moet komen. Niet dus. Bij de tweede naam wordt vast vaak vermoed dat die tweede “o” die achternaam te groot maakt.

Wellicht komt het doordat de beide mannen, waarnaar de straten zijn vernoemd, in de veertiende eeuw behoorden tot de mystici. Ik las daar een mooie definitie van die ik u niet wil onthouden: Een mysticus of mystica is iemand die op overweldigende wijze de tegenwoordigheid ervaart van iets dat hem of haar overstijgt en middelen heeft gevonden om over deze ervaring te communiceren.

Geert Groote kwam onlangs nog tweemaal op de televisie voorbij. In het prgramma van “De van Rossems in Deventer” en in de tv-serie “Het Verhaal van Nederland”. Geert correspondeerde wel met Ruusbroec en omgekeerd, grote vrienden waren het echter niet.

De Ruusbroecstraat en de Geert Grootestraat liggen desondanks, in elkaars verlengde.

Ooit stond de Andreaskerk aan de Geert Grootestraat. Jaren geleden is de kerk verbouwd en is nu eigendom van het Leger des Heils. 

In de toenmalige kerk trad mijn jeugdclub destijds op in de bijbehorende “grote zaal” met een voorstelling die op een revue moest lijken. Onderdeel daarvan was het zogenaamde kamperen dat die jeugdclub wel deed.  Op het podium stond een heel klein tweepersoonstentje, waaruit op geheel mystieke wijze, Geert Groote indachtig, zo’n vijfentwintig kinderen van de club opdoken.

Wij, de clubleden, hadden het idee dat het publiek het zou ervaren, zoals geformuleerd in de bovenstaande mysticus-definitie, als iets dat hen zou overstijgen. Terwijl het allemaal toch zo simpel was.  Onder het podium was een kelder en er was een luik waardoor je van het podium in de kelder kon komen en andersom. Het tentje was neergezet boven dat luik. 

Onze ouders hebben nooit verklapt dat ze dat wel hadden gedacht. Anders was het met het mystieke in ons leven vast heel anders gelopen.

20-06-2022

 

Willemsvaart


008 WILLEMSVAART bew

De Willemsvaart is nu vooral een straatnaam. Vroeger was het het kanaal dat vanuit de binnenstad liep, langs de Veerallee en de Oude Veerweg en dat via  de Katerveersluis nu nog uitmondt in de IJssel. Een deel van die Willemsvaart, tussen de keersluis en zo’n 100 meter voorbij de overweg, is eind zestiger jaren gedempt.  Nu ligt daar en aan de zuidkant van de vaart de Nieuwe Veerallee  en heet de parallelweg daarnaast weer Willemsvaart.

Als je op een van de twee scholen aan de Veerallee onderwijs genoot en je kwam per trein of bus aan bij het station van Zwolle, moest je het laatste stukje, via de Westerlaan lopen. Of je kon een kaartje kopen naar het toenmalige Station Veerallee, onderdeel van het lijntje naar Kampen.

Dat laatste was behoorlijk duurder dan het “pontje”. Dat lag ongeveer rechts van waar nu het al weer deels afgebroken grote postsorteercentrum staat, dan wel stond. Daar stonden wat loodsen en er lag een loshaven, voor ondermeer Stork en de Werkplaats van de NS.

Het pontje zette vooral veel scholieren en hun leraren over en op vrijdag ook veel bezoekers aan de Veemarkt. Het pontje zelf is nu nog steeds in gebruik bij het Haersterveer, zij het dat de overkapping van vroeger verdwenen is. Een foto van het originele pontje is ondermeer te vinden op Facebook, als u daar de zoekterm “pontje veerallee” intypt.

De enkele keer dat ik van het pontje gebruik had kunnen maken liep ik liever even om via de loopbrug bij de Keersluisbrug (tegenover Hotel De Vries, nu Restaurant Weekends). Daarmee hield ik de paar centen die het gebruik van het pontje kosten in de zak.  Want wij scholieren hadden in de ochtendpauze maar één grote wens. Dat was een pennywafel kopen bij de VIVO-winkel in de Kon. Wilhelminastraat (nu balletschool Carla Nijland).

Zes morgens in de week hadden we die wens die een dubbeltje per dag kostte. Met zakgeld dat beslist niet meer dan vijftig cent per week bedroeg, was dat niet elke dag mogelijk, laat staan als we ook nog met het pontje gingen.

En nu denkt u, net als ik, vast aan Drs. P.,  en zingt u in gedachten “Heen en weer, heen en weer, heen en weer, heen en weer, (heen en weer).”

16-06-2022

 

De Ruyterplein


007 DE RUYTERPLEIN bew

Mijn vijf zussen en ik hebben allemaal onze kleutertijd en lagere schooltijd doorgebracht, in de Elout van Soeterwoudeschool aan de Wipstrikkerallee. Daar tegenover ligt de zogenoemde “zeeheldenbuurt”, met straten vernoemd naar, bijvoorbeeld, Bontekoe, Piet Hein, Heemskerk en ook naar Michiel de Ruyter.

Dit deel van de wijk bestond voor een groot deel uit wat kleinere woningen, nog een school voor bijzonder lager onderwijs, door ons de BLO-school genoemd, een grote speeltuin “Het Oosten” en vooral veel winkeltjes.

Van bakkerijen en, al dan niet, zelfbedieningswinkels, van groentezaken en slagerijen tot een meubel-en-stoffeerderij, zoals het toen heette.

Ik meen bijna zeker te weten dat er nu nog maar één winkel over is. Het is slagerij W. van Voorst aan de Evertsenstraat. Aan de winkel is duidelijk te zien dat zulke kleine wijkwinkels letterlijk alles uit de kast moeten halen om te kunnen en blijven bestaan.

Michiel, die van de blauwe kiel het het grote wiel, is zelfs tweemaal vernoemd. Er is een De Ruyterstraat en een De Ruyterplein.  Waarom tweemaal is onbekend, misschien was er net één straat teveel. Op één van de hoeken van het plein en de Trompstraat had ene Rinus Hendriks een groentewinkel. Een ‘speciaalzaak” om het zo maar te noemen.

Rinus kocht op de groenteveiling restpartijen op en verkocht ze tegen lage prijzen en met speciaal woordgebruik. Allereerst sprak hij Zwols en verder kon je aan zijn taalgebruik goed opmaken, welke mensen hij wel of niet mocht. Het had, voor mij tot gevolg dat, ik het een genot vond om naar zijn conversaties met klanten te luisteren.

Rinus kocht ook resten van partijen bloemen en planten op. Z‘n winkel was een soort zelfbediening, hij stond achter  de kassa en beantwoordde vragen en gaf ongevraagde adviezen. Een mevrouw in de winkel, staande bij die bloemen en planten, vroeg Rinus, met een ietwat geaffecteerd accent of hij ook hangplanten had. Rinus gaf er voor mij het onvergetelijke antwoord op: “Gef ze maer gien water, giet ze vanzels ‘angen!”

Ik denk dat ik daarna nooit meer uit overtuiging een hangplant heb gekocht.

13-06-2022

 

Prins Bernhardstraat


006 PRINS BERNHARDSTRAAT bew

De straten, komend vanuit het centrum, die aan de rechterkant van de Veerallee liggen hebben voornamelijk namen die met het koninklijk huis te maken hebben.  Vroeger was de hele Veeralleebuurt , je kon wel zeggen, een gerenommeerde buurt. Hoewel, in de minder rijke buurten werd ze ook wel de ”kolde eerpel buurte” genoemd.

Nu waren bijnamen vroeger wellicht  minder kwaad bedoeld dan tegenwoordig. Want die minder rijke wijken werden dan weer “speklappenbuurte” genoemd. ‘t Was maar waar je woonde en wat je gewend was.

Steeds weer, als ik in die buurt moet zijn, verbaas ik me over het feit dat een aantal van  die namen nooit zijn aangepast aan de functie die men had. Zo is er terecht nog steeds een Koningin Wilhelminastraat, een Koningin Sophiastraat en een Prins Hendrikstraat.

Maar er wordt nog steeds gewoond in de Prins Alexanderstraat, de Prinses Juliana- en de Prinses Beatrixstraat. Gemeentelijke zuinigheid zal vast bij eventuele overwegingen meespelen.

Tegen de A28 aan ligt de Prins Bernhardstraat. In die straat woonden een aantal leerkrachten van mijn middelbare school, het Christelijk Lyceum, op de hoek van die Veerallee en de Kamperweg. Ondermeer m’n godsdienstleraar en lerares Nederlands woonden er.

Met de laatste –  juffrouw Schepel zoals ze toen aangesproken werd –  had ik, geloof ik, een haat-liefde-verhouding. Ik ben haar nog steeds dankbaar hoe goed zij mij de spelling en grammatica van onze  mooie Nederlandse taal heeft bijgebracht. Voor mij is het bijvoorbeeld, nog steeds een ijzeren wet dat het woord “aantal” als enkelvoud beschouwd moet worden. Ik leerde van haar dus te zeggen: “Een aantal mensen is..” maar tegenwoordig mag “Een aantal mensen zijn…” ook. Dat er nadelen kleven aan het feit dat “taal” een levend organisme is, moet ik voor lief nemen, ondanks de regels van juffrouw Schepel.

Waar ze naar mijn idee, als lerares, de fout inging was bij het interpreteren van de taal en de achterliggende gedachtes. Haar idee van de bedoeling van een gedicht bijvoorbeeld dat we moesten bestuderen, was welhaast onfeilbaar.  Wilde je een hoog cijfer was het verstandig om een christelijk tintje aan jouw opvatting toe te voegen. Ik had er moeite mee dat ze zo, vanuit haar kijk op de zaak, jouw werk beoordeelde.

Bij het schrijven van dit verhaaltje, ontdekte ik dat “schepel” een oud-Nederlandse inhoudsmaat en soms ook een oppervlaktemaat is. Had ik dat veel eerder geweten, had ik begrepen dat het in haar genen zat, om een ieder op haar terrein de maat te nemen.

09-06-2022

 

Middelweg


005 MIDDELWEG bew

Het vorige verhaaltje, zo had ik bedacht, moest over de Middelweg gaan, maar toen kwam ik de naam “Bollebieste” tegen en werd het wat anders.  Nu dan toch de Middelweg.

Die weg is enorm veranderd in de loop der jaren. “Begonnen als zandpad dat dwars door de wijk Dieze loopt.” Dat schreef ene TH.J. de Vries in 1947 in een “Historische verklaring over de straten der Gemeente Zwolle”.

Oorspronkelijk eindigde de weg in de Bollebieste maar toen Holtenbroek IV klaar was en er plannen waren voor de wijk Aa-landen, werd eind jaren zestig de weg doorgetrokken. In eerste instantie tot waar nu de Waallaan begint.  Nu loopt de weg tot aan de Mastenbroekerbrug en vormt daarmee een verbinding naar de wijk Stadshagen.

In 1980 werd het eerste stukje Middelweg, tussen Thomas à Kempisstraat en Van Wevelinkhovenstraat,  vernoemd naar Bisschop Willebrand, die Zwolle in 1230 stadsrechten verleende. Waarschijnlijk óók omdat er intussen een Rooms Katholieke Kerk was gebouwd.

Het stukje nieuwe Middelweg, aan de noordwest kant van de A28, was direct al bedoeld als doorgaande weg met meerdere rijstroken. Daarom is er ook een parallelweg aangelegd voor het enige rijtje huizen dat dit stukje Middelweg tot op heden kent.

In het laatste huis daarvan woonde dominee Hogenhuis, zeg maar de Holtenbroekse wijkpredikant van een van de gereformeerde kerken aldaar. Dominee Hogenhuis was een prettig mens in de omgang, preekte in begrijpelijke taal en was zeer benaderbaar. Ooit werkte ik mee aan de organisatie van een aantal dagen kamperen voor jongelui uit de wijk. Omdat Hemelvaartsdag binnen die dagen viel werd die dominee gevraagd om daarover iets te vertellen.  Hij deed het met veel plezier.

Dat de kinderen het niet allemaal hadden begrepen, bleek de zondagmorgen vroeg aan het ontbijt al. Een van de kinderen vroeg al zuchtend: “Komt dominee Huizenhoog ook weer ?” Of Hogenhuis die dag nog geweest is, ik ben het kwijt.

Wel weet ik nog dat het rijtje huizen uit vijf blokken van vier woningen bestond. De eerste twee huizen waren na de bouw betrokken door een tandarts. In het eerste was z’n praktijk ondergebracht en in het andere woonde hij. Voor Holtenbroekse begrippen was dat een zeer luxe gegeven. Misschien had, naast het tandarts zijn, ook zijn achternaam ermee te maken. Die luidde “Poen”.

06-06-2022

 

Burgemeester Drijbersingel


004 BURGEMEESTER DRIJBERSINGEL 502 bew

Elke burgemeester die belangrijk is geweest voor Zwolle, verdient een straatnaam. Er kwamen en komen, gezien de bouwplannen, nog genoeg nieuwe straten bij in Zwolle die een burgemeestersnaam verdienen. Ooit heette de bovengenoemde singel “Klein Grachtje” en kreeg later de naam “Zamenhofsingel”. ‘k Vond het altijd al een mooie naam hoewel hij niet paste in de buurt. Toen al werd ook Drijber als kandidaatnaam genoemd maar de gemeente bleef bij Zamenhof.

Waarom begin ik hierover ? Omdat ik het met u over een andere straat wilde hebben en daardoor de term “Bollebieste” tegenkwam. De Bollebieste is een deel van de wijk Dieze. Die buurt ontstond in de jaren 30 in het gebied met de toenmalige naam “Westerenk” als een tuindorp, omdat Zwolle behoefte had aan stadsuitbreiding. De Algemeene Zwolsche Coöperatieve Woningbouwvereniging bouwde er aan de Kastanjestraat in de jaren ‘33-’34 complexen van aaneengesloten bouwblokken in de trant van de Amsterdamse School.

De buurt dankt haar naam aan de 'bolle' (stier) 'biesten' (beesten), de stierenmarkt die er vroeger op de weilanden werd gehouden.

Toch dragen de meeste straten in de buurt  bomennamen (Beukenstraat, Populierenstraat. Wilgenstraat, Iepenstraat, Elzenstraat, Esdoornstraat en Kastanjestraat). Daarom staat de buurt ook bekend als de “bomenbuurt”.

In de Tweede Wereldoorlog, op 15 december 1944, is het zuidelijke deel van de buurt getroffen door bombardementen. Aan de Beukenstraat werden huizen vernield, en er vielen 5 doden. Op de kaalgeslagen plek werden enkele scholen gebouwd en in 1952-1953 werd het GAK-kantoor en in 1974 het Belastingkantoor opgeleverd.

Wellicht had het Klein Grachtje van destijds een toen passender bomennaam moeten krijgen, die recht gedaan zou hebben aan het verdriet dat het bombardement had aangericht. Ik noem maar voor de vuist weg: De Pijnboomsingel, Treurboomsingel of Vredesboomsingel.

Naast het GAK-kantoor en Belastingkantoor werd ook de Baptistenkerk gerealiseerd. Die gezien de straatnaam van destijds de passende naam “De Samenhof” kreeg. Een naam  als bindende factor voor dat niet te vergeten stukje van de wijk.  Maar ook een naam met troostende humor.

02-06-2022

 

Goudsbloemstraat


003 GOUDSBLOEMSTRAAT bew

Als Zwollenaar, geboren in het Wipstrikkwartier, kwam ik zelden, of beter gezegd, nooit in de wijk Assendorp. Dat gebeurde pas toen de Hanekampbrug werd aangelegd. Voor die tijd kon je er via de Weteringbrug komen, door ons Hogebrug genoemd, hetgeen al aangaf dat die als een barrière werd gezien. Of je nam de Schoenkuiperbrug, maar het openen en sluiten voor een voorbijkomend schip, – het is een handbediende draaibrug – nam veel tijd in beslag. Restte een omweg via het centrum van de binnenstad.

Toen die Hanekampbrug er lag, had ik nog niet direct een reden om Assendorp te gaan verkennen. Tot mijn opa, van vaders kant, er ging wonen.

Die opa werd in 1958 op 66-jarige leeftijd weduwnaar en hertrouwde in februari 1960 en ging toen wonen in de Goudsbloemstraat. Deels vooroorlogse en deels na-oorlogse bouw. En ja, toen leerde ik de weg kennen in Assendorp.

Helaas overleed zijn tweede vrouw een kleine zes jaar later en in overleg met familie en huisarts verhuisde hij naar het bejaardencentrum De Nijstadt, destijds gevestigd aan het Bleekerswegje. Opa vond het wonen er niets en ging rap terug naar zijn nog leegstaande huis aan de Goudsbloemstraat.

Hij zocht een huishoudster waarvan de eerste twee snel werden vervangen. Ze bleken meer een dure gezelschapsdame dan huishoudster te willen zijn.

Tot de mevrouw Brouwer binnentrad. Ze werd al heel gauw Tante Truus genoemd. Ze deed haar werk met liefde. Opa was niet haar eerste werkgever, hij werd wel haar laatste. Ze verzorgde hem letterlijk tot zijn dood en overleefde hem verscheidene jaren. Voor de goede orde, zijn dood was niet het gevolg van haar zorg. Integendeel, hij was zonder haar zorg vast eerder overleden.

Opa overleed in het ziekenhuis in juni 1970 en ik was, als enige Zwolse kleinzoon, toevallig alleen met Tante Truus daarbij aanwezig.  Kort voor dat overlijden vroeg opa mij of ik hem naar de notaris wilde brengen. Hij had in zijn testament laten opnemen dat tante Truus, zolang zij dat wilde - al was het tot haar dood - in het huis in de Goudsbloemstraat kon blijven wonen. De erfgenamen dienden voor het onderhoud van het huis zorg te dragen.

Voor sommigen van hen was dat overwacht en moest een kleine teleurstelling worden weggeslikt. Gelukkig werd het tante Truus wel, door hen allen, van harte gegund.

30-05-2022

 

Parkstraat


002 PARKSTRAAT bew

U kent de Westerlaan vast wel, de straat tussen het station van Zwolle en de Veerallee. De straat met het voormalige grote postsorteercentrum, dat nu omgebouwd schijnt te worden tot goede bedrijfsruimtes en appartementen. We zullen het zien en meemaken.

Een zijstraat van die Westerlaan is de Parkstraat, een minder luxe versie van de Parkweg die daar weer om de hoek ligt. Minder luxe, want in de Parkweg zijn de huizen wat groter en hebben uitzicht op “Park Eekhout”. De Parkstraat heeft minder uitzicht want dat wordt gedomineerd door een ander voormalig PTT-gebouw op huisnummer 1, de voormalige Zwolse telefooncentrale.

In die Parkstraat woonden ooit de ouders van het vriendje van een van mijn zussen. Die vader en ik hadden een wat “afstandelijke relatie”. Ooit had ik commentaar op iets dat met zijn werk te maken had en dat is blijkbaar lang blijven prikkelen.

Op een avond, begin jaren zeventig, deed ik dienst bij de Reserve Politie. Daarvan was ik lid geworden, als buitengewoon dienstplichtige, om het verplichte lidmaatschap van de BB (Bescherming Bevolking) te ontlopen.

Bij de Reserve Politie deed (en doet) men nog steeds nuttiger dingen dan wat die BB destijds pretendeerde te doen.

Zo werkten wij die avond mee aan een preventie actie om diefstal uit auto’s te voorkomen. Tussen zeven en negen uur ’s avonds werden ondermeer in die Parkstraat alle auto’s gecontroleerd. En laat ik nou, in vol politie-ornaat, de auto van die “zusterlijke schoonvader” mogen controleren. Alle deuren waren zomaar te openen.

Bij mijn aanbellen om er mededeling van de doen, werd ik door de man niet herkend. Het politieuniform deed hem bepaald niet herinneren aan mijn voorgeschiedenis met hem. Integendeel, hij was mij zeer dankbaar. Ik overhandigde hem nog een foldertje met waarschuwingen, en in mijn herinnering, bedankte hij mij welhaast buigend.

Dat laatste, dat buigen, zal bij mij meer iets van “de wens is de vader van de gedachte” zijn geweest. Toch ik vond het al met al een heel prettige en nuttige avond.

26-05-2022

 

Kuijerhuislaan


001 KUYERHUISLAAN (002) bew

Toen de stad Zwolle (tot 1967) nog werd omringd door de gemeente Zwollerkerspel, wandelden we met enige regelmaat, door de Watersteeg. Wonend in de buurt van het openluchtbad, was dat zeer wel te doen. Even voorbij Urbana in de Wipstrik sloegen we linksaf die Watersteeg in. Links zagen we de Kindertjesweilanden die zo genoemd werden omdat de grond, nu bebouwd met ondermeer het ziekenhuis, eigendom was van het Hervormd Weeshuis van Zwolle. Al snel zag je dan aan je rechterhand de contouren van de ijsbaan HWZ. Die drie  letters staan voor Herfte, Wijthmen en Zalné en is opgericht in 1960.

In een beetje tempo lopend, kwamen we na ongeveer een half uur in Berkum uit en liepen via de Boerendanserdijk terug weer op huis aan. En het moge duidelijk zijn, we wandelden een groot deel van de tijd door Zwollerkerspel. Voor de goede orde: oorspronkelijk liep de Watersteeg van “Landwijk” via “Veldhoek” naar “Kranenburg”.

Het toenmalige gemeentebestuur besloot, voor mij om onnavolgbare redenen, de Watersteeg te hernoemen in deels de Kuyerhuislaan en een deel tot Campherbeeklaan. Of “Watersteeg”, te gewoon voor Berkum werd gevonden, is niet in mijn naslagwerken terug te vinden. Wel vond ik dat deze weg vernoemd is naar het kuerhuys of koerhuis bij de Wipstrik, een wacht- en uitkijkpost met een slagboom en vrij uitzicht over het omringende land.

Er wordt daar nu minder dan vroeger gewandeld, want het is ook vaak een sluiproute voor auto’s die proberen de Ceintuurbaan te omzeilen als ze naar het noorden van het land moeten. Wel is het een zeer populaire fietsroute.

Als we ons, als kinderen, op vrije dagen heel erg verveelden, werden er hardlooprondjes georganiseerd. Eén of twee kinderen moesten dan een horloge hebben of van hun ouders lenen. Dan werd de tijd opgemeten, starten in de straat, via de genoemde Boerendanserdijk, de Watersteeg, dan rechtsaf het Roodhuizerpad op (wij noemden het vanwege de sintels “het zwarte weggetje”) dat uitkwam naast het sportpark tegenover het zwembad. Dan was je zo weer terug in onze straat.

Hoe snel er over gedaan werd, ik weet het echt niet meer. Waarschijnlijk geheel verdrongen omdat ik nooit tot winnaar werd uitgeroepen. U begrijpt het al, dat zwarte weggetje veroorzaakt nog steeds een zwart gat in mijn geheugen.

23-05-2022

 

 

Facebook - Like Zwolle in Beeld

We use cookies

Wij gebruiken cookies op onze web site. Sommigen zijn essentieel voor het correct functioneren van de site, terwijl anderen ons helpen om de site en gebruikerservaring te verbeteren (tracking cookies). U kan zelf kiezen of u deze cookies wil toestaan of niet. Let op dat als u onze cookies weigert mogelijk niet alle functies van de site beschikbaar zijn.